Beste Steven Pont,

Mijn man en zijn moeder hebben een heel goede band. Hij is de jongste thuis en een echt moederskindje. Ik echter lijk in haar ogen niks goed te kunnen doen. Elke keer als we op bezoek zijn, krijg ik de ene sneer na de andere.

Ik weet dat mijn schoonmoeder het liefst had gezien dat haar zoon met een katholieke vrouw getrouwd was, maar dat is nou eenmaal niet zo. Mijn man lijkt de opmerkingen van zijn moeder niet eens te horen. Hoe kaart ik dit bij hem aan? Want ik wil zijn moeder niet zwartmaken. En nog moeilijker: hoe ga ik het gesprek aan met mijn schoonmoeder?

Antwoord Steven Pont:

Zoals je het beschrijft heeft je man nog niet helemaal het stadium van de volwassenheid bereikt. Hij is nog te veel het kind van zijn moeder, in plaats van een mede-volwassene die in zijn leven zijn eigen keuzes heeft gemaakt.

Jij moet dat gesprek met zijn moeder dus niet aangaan, maar hij. Hij moet duidelijk maken dat hij verantwoordelijk is voor zijn leven en dat hij jou gekozen heeft en dat als zijn moeder daar een probleem mee heeft, dat dat dan echt haar probleem is en van niemand anders.

Ik snap dat het kleine jongetje dat nog ergens in hem zit daar natuurlijk enorm tegenop ziet, maar nu ben jij het slachtoffer van zíjn angst. En let op: voor je het weet houdt hij zijn eigen kinderen later ook klein (dat heeft hij immers van het leven geleerd) en dan heb je echt nog een veel groter probleem dan nu. Trek hem dus bij de les en steun hem daarin waar mogelijk. Maar hij moet naar zijn moeder, niet jij.

Steven Pont (52) is ontwikkelingspsycholoog en relatie-/gezinstherapeut. Met zijn vriendin Mick heeft hij twee zoons, Finn (12) en Rogi (11).