Henk van Straten (36) is schrijver, journalist en columnist. Hij is gescheiden en vader van Diek (11) en Tobias (7).

De natuur zal het vast zo bedoeld hebben, hoor. Een ouder van zijn of haar kinderen laten houden, dat snap ik. Als je die liefde niet voelt, en als die liefde niet heel sterk is, zul je minder goed voor je kinderen zorgen, hen in geval van gevaar eerder in de steek laten, hen minder vaardigheden bijbrengen en zodoende hun overlevingskansen verminderen.

Dat begrijp ik allemaal wel. Het geluid van je huilende baby veroorzaakt direct een stoot adrenaline en cortisol in je lichaam, zodat je alert bent en tot actie overgaat. Goed geregeld. Slim. Bewonderenswaardig. Heus.

Ik zeg ook niet dat ik het er niet mee eens ben. Wie ben ik om tegen het systeem van de evolutie in te gaan? Natuurlijke selectie en zo. Ik ben maar een simpele schrijver uit Eindhoven. Ik zou niet durven. Charles Darwin draait zich om in z’n graf. Ik wil er echt geen verkeerd woord over zeggen!

ls ik aan mijn jongens denk, voel ik een steek in mijn hart.

Hoewel… Nou ja, kijk. Als je het mij vraagt hè, had het misschien íéts minder gekund. Ik zeg dit heel voorzichtig. Maar íéts minder liefde voor, en iets minder zorgen om onze kinderen had ik geloof ik wel redelijk gevonden. Je moet van ze houden, natuurlijk, ben ik het mee eens, maar moet het per se zo véél zijn?

Laat me uitleggen wat ik bedoel. Als ik aan mijn jongens denk, voel ik een steek in mijn hart. Die steek begint scherp en puntig, maar transformeert dan tot een soort hete hand die mijn hele hart omsluit en net iets te hard knijpt.

Het is liefde, en bezorgdheid, en gemis, en onmacht, en zelfs het besef van sterfelijkheid.

Het is niet één emotie, het zijn er meerdere. Het is liefde, en bezorgdheid, en gemis, en onmacht, en zelfs het besef van sterfelijkheid: ze zullen opgroeien, ouder worden en sterven, net als wij allemaal.

Nu vraag ik je: is dat nou écht nodig? Ik bedoel, ze zijn nu niet eens hier, bij mij, ze zijn bij hun moeder, en die zorgt goed voor hen. Is het dan echt noodzakelijk dat ik hier met dit hartzeer zit opgescheept? Worden hun overlevingskansen daar werkelijk groter door?

Bij nader inzien heb ik misschien toch enige kritiek op dat hele systeem.

Nogmaals, begrijp me niet verkeerd, het is allemaal hartstikke goed geregeld, en waarschijnlijk is dit gewoon de consequentie van een prima systeem. Maar wel een onnodige consequentie, vind ik. Het dient geen doel, het heeft geen nut.

En ik ben er ook nog, hè. Zijn míjn overlevingskansen niet belangrijk? Want ik zit hier met dat zware hart opgezadeld. Ik probeer te werken en geld te verdienen, en dat lukt zo niet. En wie moet er dan eten voor die jongens kopen? En kleren? En onderdak bieden? Hoe zit het daarmee?

Bij nader inzien heb ik misschien toch enige kritiek op dat hele systeem. Misschien wens ik toch gehoord te worden. Ik heb vragen en suggesties. Ik wil graag de baas spreken.

Profiteren van mooie korting én de fabulous mama altijd als eerste op je deurmat? Abonneer je nu!