“De mooiste dag van m’n leven”

Ouders 12-08-2016
“De mooiste dag van m’n leven”

“De mooiste dag van m’n leven”

Ouders 12-08-2016

Onlangs was er studiedag op school. Dat houdt concreet eigenlijk vooral in dat de kinderen dan vrij zijn. Dat is altijd even wennen, vind ik. Geen geluier met de was of andere huishoudelijke taakjes op woensdagochtend, omdat je de vrijdagochtend ook nog hebt, maar even aanpoten.

Enfin, ze waren dus vrij en ik wist dat al best wel even van tevoren, maar ik had niet echt een plan gemaakt ofzo. Op de ochtend zelf kwam ik er via klassen-app-groepjes en Facebook achter dat heel veel moeders wel plannen hadden gemaakt. Er werden uitstapjes gemaakt naar de Efteling, naar Julianatoren en soms zelfs weekendjes weg. Het leek wel vakantie.

Helemaal niks doen

Ik was in eerste instantie heel trots op mezelf: we gingen nergens heen en dat was príma! Van het gezin ben ik degene die altijd het meest de behoefte heeft ergens naar toe te gaan. De kinderen vinden dat in principe best leuk, zulke stomme ideeën heb ik nou ook weer niet, maar het komt meestal niet heel erg gelegen... De hut die ze met behulp van alle stoelen en dekens in huis hebben gemaakt is nog lang niet af, nog een paar legostenen en dan is de draak pas écht mooi, of dat ene leuke buurvriendinnetje heeft net haar schoenen uitgedaan. En dus zitten we met enige regelmaat met zwaar mopperende kinderen in de auto, omdat wij het strand op zondagochtend zo lekker vinden. Of gaan we dik een uur later naar die ene winkel dan ik oorspronkelijk in m’n hoofd had.

Als de man van huis is...

Anyway, we gingen dus niet echt weg. Pas rond drie uur 's middagszouden we de deur uitgaan voor dans- en judoles. En daarna – toch zeker ook een beetje vakantie – zouden we ergens patatjes gaan eten. M’n geliefde, geen groot patatfanaat, zou pas ’s avonds laat thuis zijn en daar moet je dan gebruik van maken, vind ik.

We maakten er een fijne ochtend van, in joggingbroeken, met afbakcroissantjes en hagelslag. We deden spelletjes en zongen mee met liedjes en ik voelde me best wel mindful. Ik nam me voor dit soort dagen vaker in te lassen, ook straks in de vakantie.

...wordt mama als glijbaan gebruikt

Rond elf uur begonnen de jongens elkaars bouwwerk kapot te maken en ging de eerste huilen. Binnen een half uur hadden ze alle drie al twee keer gehuild om een afgepakt speelgoedonderdeel of een klap die daarmee gepaard ging.
Rond half twaalf kon ik het woord ‘mama’ bijna niet meer horen en om twaalf uur was ik al zeker en half uur boterhammen aan het smeren en drinken aan het inschenken. Gevoelsmatig waarschijnlijk.

Rond een uurtje of één wilde ik vooral heel erg graag even m’n ogen dicht doen. En dat deed ik. Slapen kun je het niet noemen. Ik heb zeker drie keer murmelend ergens antwoord op gegeven en Egge heeft nog tien minuten glijbaantje op mij gespeeld. Maar ik heb het allemaal nauwelijks gemerkt.

Relaxte moeders

Toen ik na een klein uurtje weer een beetje bij kwam, plenste ik wat water in m’n gezicht en kwam langzaam weer op gang. Rond drie uur zette ik Lisa af bij dansles en gingen de jongens buitenspelen. ‘De club van relaxte moeders’ (m’n vaste clubje vrijdagmiddagborrel-moeders red.) was niet aanwezig (maar leuke dingen aan het doen) en dus bestelde ik cola in plaats van wijn. Op de terugweg reden we nog even snel langs de bieb om boeken in te leveren (boete: €12,70) en ik besloot dat het goed was dat de dag bijna voorbij was.

Geluk

Daarna reden we naar de MacDonalds. We aten patatjes en zij gleden van de glijbaan. Ze waren in de gloria met hun compleet nutteloze Happy Meal figuurtjes en daarna gingen we buiten nog een ijsje eten. De avondzon liet zich uitbundig zien. Het grote speeltoestel buiten was voor hen het einde, voor mij het bankje in de zon met uitzicht op dat speeltoestel. Ik voelde me met de minuut relaxter en gelukkiger worden.

Om half 8 stapten we weer in de auto om naar huis te gaan.

Jules zei uitgelaten: “Dit was de mooiste dag van m’n leven!”
Egge zei: "Van mij ook"
Lisa riep: 'Van mij ook!"
Ik zei: "Van mij ook".

En ik jokte nog maar een heel klein beetje...

Over Esther Vollebregt

Ik, Esther Vollebregt (41), woon samen met man Robert en onze kinderen: Jules (6), Egge (4) en Lisa (4) in Uithoorn.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk