“Een broodje poep graag, mama!”

Ouders 21-10-2017
“Een broodje poep graag, mama!”

“Een broodje poep graag, mama!”

Ouders 21-10-2017

Het is zaterdagochtend half zeven. Ik ben al even wakker, bijna standaard een kwartier voordat de wekker gaat. Om acht uur hebben we zwemles. Ik hoor dat de tweeling op zolder ook net wakker is. Ze beginnen tegen elkaar te praten.

En altijd als ze met elkaar praten, noemen ze in bijna elke zin elkaars naam. Dit moment, dit half wakker zijn maar dat zij nog niet weten dat ik wakker ben, is mijn favoriete moment.

“Ik ga mij al aankleden, Lisa”
“Ik ook, Egge”
“Ik kan dat al heel goed hè, Lisa!”
“Ik ook hoor! Kijk maar!”
“Oh, ik moet even poepen, Lisa”
“Oké Egge”

'Goed afgeveegd he?'

Ik hoor gestommel op de trap, een stilte, het geluid van een doortrekkende w.c. en dan weer gestommel.

“Heb ik mijn billen goed afgeveegd, Lisa?”

Stilte. Ik hoef er niet bij te zijn om voor me te zien dat Egge zich nu bukt en Lisa uitgebreid aan het kijken is of Egge inderdaad zijn billen goed heeft afgeveegd.

“Goed gedaan, Egge!” Zegt ze trots.

Ik lig te glimlachen in bed. Wat heerlijk, die complete afwezigheid van elke vorm van gêne.

Taalgebruik

De andere kant van de medaille is dat die afwezigheid van gêne zich ook kenmerkt in het taalgebruik.

“Hoi scheet”, “Hoi piemel”, begroeten de broers elkaar als ze beneden zijn. Ik sta met boterhammen bij het aanrecht. “Ik wil graag een broodje poep!” zegt Egge. “En ik eentje met drol”, zegt Jules lachend. Dus probeer ik z'n ego aan te spreken... “Jules, ik ben het even vergeten: word jij in augustus nou vier of vijf?” Hij wordt zeven. Niet dat het werkt. Hij trekt een grimas en zegt dan: “Vier”. “Nee, drie!”. “Nee, twee”, grapt Egge.

Het vieze woorden arsenaal

Uit school komt de verloofde van Egge spelen. Reden voor alledrie om zich uit te gaan sloven. Het complete vieze woorden arsenaal komt voorbij en dat moet dan ook altijd HARD! Cato glimlacht, maar eet rustig verder. Ik zeg tijdens het boterhammen smeren en melk inschenken wel wat laffe dingen als: “Jongens, we hebben visite, hou es op!” of: “Cato, gaat dat bij jullie aan tafel ook zo? Nee zeker hè?”. Maar het heeft natuurlijk weinig effect. Net als ik wat rigoreuzer in wil grijpen, zegt Cato zonder een spier te vertrekken: “Je mag alleen vieze woorden zeggen op de w.c.”.

Ze kijken haar bijna verbouwereerd aan, maar zijn dan stil. Ik wil haar omhelzen, maar ben tegelijkertijd ook lichtelijk jaloers op haar opvoeding. Waarom lukt het daar wel? Ik ben dan ook bijna opgelucht als haar moeder appt dat Cato er thuis anders ook heel wat van kan!

Alleen op de w.c.

's Avonds hebben we dubbelvla. Geel met bruin. Oftewel: Poep-en-plas-vla. Als je het door elkaar roert is er alleen nog maar poep te zien. Ik voel lichte hoofdpijn opkomen. Als ze met z'n drieën in bad gaan - en ik even wegloop om de pyama's te pakken - beginnen de poepiekakkiedrols weer. Ik heb m’n mond nog niet open gedaan om er wat van te zeggen, of Jules zegt triomfantelijk: “Je mag alleen vieze woorden zeggen op de w.c., maar kijk, daar staat ook een w.c.!” En dat is ook zo.

Een week geen vieze woorden

Het lijkt een paar dagen rustig te zijn op het vieze woorden vlak, maar als ik ’s avonds een keer een verhaaltje lees van Moffel & Piertje die naar de groenteman gaan voor een “Poeprika”, is de dagen erna het hek weer van de dam. Ik maak een beloningskalender, maar een week geen vieze woorden zeggen, ook al staat daar iets leuks tegenover, blijkt geen haalbare kaart.

Ook laat ik ze een keer minutenlang zoveel mogelijk vieze woorden zeggen op de w.c.; daarna moet het klaar zijn. Het blijkt een grote hit. Ze hangen eerst minutenlang slap van de lach over de toiletpot en als ze dan terugkomen en hun spel hervatten, sprinten ze af en toe terug naar de w.c.: “Ik moet nodig naar de w.c. Even een vies woord zeggen!”

Nooit meer vieze woorden?

Op een middag zitten ze met z’n drieën op de bank. Ze willen wat vertellen. “Mama, we zullen nooit meer viezen woorden zeggen”, begint Egge plechtig.

“Oh, wat goed, jongens!” Zeg ik trots “Jullie zijn al echt grote …”
“Ook geen poep”, onderbreekt Jules
“Of scheet”, zegt Lisa
“Of kak”, zegt Egge

Ze rollen over elkaar heen van het lachen en gaan nog even door.

Ik moet m’n best doen m’n lach te verbergen. En besluit m’n nieuwe credo te volgen, geïnspireerd op de Disney-klassieker Frozen: let it go

Over Esther Vollebregt

Ik, Esther Vollebregt (41), woon samen met man Robert en onze kinderen: Jules (6), Egge (4) en Lisa (4) in Uithoorn.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk