Het 10-minuten gesprek

Ouders 4-01-2017
Het 10-minuten gesprek

Het 10-minuten gesprek

Ouders 4-01-2017

"Lieve Lisa, onlangs was het weer tijd voor de 10-minuten gesprekken op school. De dagen ervoor moest ik extra veel aan je denken. Want wat is er veel gebeurd in vijf jaar tijd!

Ik moest denken aan 11 april 2011, toen ik voelde dat we naar het ziekenhuis moesten. Ook al wilde ik nog lang niet. Het was zeven weken voor de officieel uitgerekende datum. Ik had gerekend op drie weken te vroeg – vrij standaard bij een tweeling – niet zeven. We waren zelfs nog niet helemaal zeker over jouw naam. Vooral ik niet. Maar het was toch zo. Ik kon niet meer terug. En ondanks dat je maanden ‘voor’ had gelegen, kwam je broertje eerst. Dat was wel even schrikken, want zouden er misschien dan toch twee jongens…?

Zorgen

Maar toen kwam jij. Eerst opluchting, maar toen ook zorgen, want je lag in een stuit en eenmaal geboren was zelf ademhalen nog moeilijk. Aan allemaal draadjes lag je in de couveuse. Precies 2 kilo. Je ene voetje was helemaal gedraaid en ook drinken was moeilijk in het begin. Ik vond het best een beetje spannend om met jullie naar huis te gaan; was jij er wel klaar voor, zonder extra zorg?

Maar het ging goed gelukkig. Althans, met drinken. Want wat hebben we samen veel tijd doorgebracht bij specialisten in het ziekenhuis en bij fysiotherapeuten. Voor je voetje, voor je hoofdje wat iets scheef stond, voor je evenwicht - omdat verschonen en eigenlijk alles op je rug een klein drama was. Voor je hele ontwikkeling eigenlijk.

Mijlpalen

Je ontwikkelde je langzaam, maar gelukkig ook zeker. Je voetje ging goed en op je rug liggen werd steeds iets makkelijker. Rollen, kruipen, zitten… Met alles was je ‘laat’. Pas met 2,5 ging je lopen. Wat was dat een mijlpaal! Maar je moest je blijven ontwikkelen. Van kleine stoepjes af, steeds iets langer lopen, steeds iets harder lopen. We gingen elke woensdag zwemmen en om de vrijdag naar de fysio. En nooit heb je gemopperd. Terwijl ik wel op jou heb gemopperd. En ik denk vrij veel ook. Als je weer eens getild wilde worden, ging huilen, te veel om aandacht vroeg naar mijn zin…  Dat spijt me echt. Ik was soms ook gewoon heel moe.

Extreem trotse mama

En toen mocht je naar de basisschool en dat ging boven verwachting goed! Er werd wel extra op je gelet, maar je kon eigenlijk veel meer dan dat iedereen vooraf had gedacht. En nu zijn we weer een jaar verder en zit je alweer in groep 2!

Ik ben zo extreem waanzinnig trots op je, dat ik wel kan huilen als ik terugdenk aan de inhaalslag die je hebt gemaakt. Je springt tot vervelens toe van elk obstakel. Je gaat goed met zwemmen. Je bent niet meer het onzekere, afzijdige meisje – omdat je toen toch niet echt mee kon komen – maar speelt en rent en schommelt met iedereen mee. Je zit op dansles en hebt zelfs al op een groot podium gedanst met publiek. In een mooi pakje, met je haar opgestoken en lippenstift op. Je straalde. Jij & glitters & aandacht: een gouden combi.

Bijna huppelend ging ik dan ook naar het 10-minuten gesprek.

Jij bent...

De juffen vroegen hoe ik jou zou omschrijven. Ik omschreef je als lief, grappig, vrolijk, soms veeleisend, sociaal en met een fetisj voor glitterjurken. Bij het woord ‘sociaal’ gingen de wenkbrauwen omhoog. In hoeverre sociaal? Ik vertelde dat je als enige informeert hoe het met m’n oor is, iedereen in huis complimentjes geeft, altijd deelt en heel lief bent. Ze beaamden het lieve karakter, maar vertelden dat jij vaak naast iemand speelt in plaats van met. En de rest van de 10 minuten ging eigenlijk alleen nog maar daarover.

Ietwat somber verliet ik de school. Voelde ik me nou zo door alle analyses die we al hebben doorstaan van dingen die niet goed waren, maar na verloop van tijd vanzelf weer goed kwamen en waarbij er maar een stemmetje in m’n hoofd blijft zeuren: ze is verdorie VIJF! Of trek ik commentaar op m’n bloedjes gewoon extreem slecht? Of zie ik zelf dingen over het hoofd die anderen wel zien? Of is het een - zeer verklaarbare - karaktertrek en is daar eigenlijk niks mis mee?

Lekker bijdehand

De volgende dag haalde ik je op van de opvang. Je zat schouder aan schouder te spelen en giechelen met Morgan. Een leidster zei “Jemig, wat is zij toch gegroeid.”Je petste de leidsters bijdehand op hun billen. Ook op de opvang van je grote broer kreeg je van iedereen high fives en deed je grappig bijdehand. Je sprong nog een paar keer van een hoge bank en deed een dansje. Ik knuffelde je en zei dat ik zo trots op je was. Je keek me niet begrijpend aan, maar gaf me een dikke kus.

En we huppelden naar huis.

xxxxx Mama" 

Beeld: Pinterest

Over Esther Vollebregt

Ik, Esther Vollebregt (41), woon samen met man Robert en onze kinderen: Jules (6), Egge (4) en Lisa (4) in Uithoorn.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk