Ken je dat? Vrijetijdsstress?

Ouders 19-12-2015
Ken je dat? Vrijetijdsstress?

Ken je dat? Vrijetijdsstress?

Ouders 19-12-2015

Je raakt er aan gewend, maar met kinderen heb je best weinig momenten voor jezelf. Vind ik. Ja, de avonden, natuurlijk. Maar om afgelopen week maar even als voorbeeld te nemen...

Ik ben:

  • Twee avonden bij een kind in bed in slaap gevallen na het voorlezen.
  • Een avond weer eens wezen dansen voor het eerst in heel erg lang.
  • De overige avonden redelijk apathisch op de bank gaan hangen cq. vroeg naar bed gegaan om nog bij te komen van dat dansen (en de drukke weken ervoor; gelukkig ziet niet elke week er zo slaapverwekkend uit als deze).

En dan is zo’n week zo voorbij, zonder dat je iets echt noemenswaardigs hebt gedaan. Ik keek dan ook best een heel klein beetje reikhalzend uit naar het moment dat de tweeling naar school zou gaan.

En nu gaan ze dus naar school

En heb ik de woensdag- en vrijdagochtend ‘tijd voor mezelf’. Ik smeedde vooraf plannen met m’n zusje (wiens tweeling zes weken eerder naar school was gegaan) om op woensdagochtend samen koffie te gaan drinken. En ik zou gaan sporten, eindelijk. Misschien wel een cursus kinderboeken schrijven!

Last van vrijheidsstress

Maar wat blijkt: ik heb last van vrijetijdsstress. Ik word bijna hyper van de gedachte wat ik allemaal-wel-niet in drie uur tijd kan doen! Soms houdt het me de nacht voorafgaand al bezig. Niet per se bevorderlijk voor de nachtrust. Op zo’n vrije ochtend gun ik mezelf nog net een kop koffie op de bank als iedereen weg is, maar daarna begint het. Eerst natuurlijk met het aanrecht helemaal opgeruimd en netjes maken, want pas dan kan ik echt los. Een vrij obsessieve trek die ik van mijn moeder heb geërfd. Daarna gaat er een was in, want die kan er maar vast in zitten. En wat er daarna komt, is variabel.

Daar kunnen ook hele leuke dingen tussen zitten, zoals een bezoek aan de kapper of een ritje naar het tuincentrum. Maar die leuke dingen worden pas écht leuk, als ik - lekker efficiënt - op de weg er naar toe alvast een afspraak met de garage heb gemaakt, bijvoorbeeld. Voor de woensdag er op. En wat ook blijkt: ik vind dat heerlijk!

Hoe meer ik doe, hoe beter

Ook al vind ik het soms sneu en misschien lichtelijk verontrustend. Maar hoe meer ik doe op zo’n ochtend, hoe lekkerder ik me voel. Het schijnt dat multitasken helemaal niet werkt. Maar voor mij werkt het wel: Ik word er (over het algemeen) blij van. Ik kan bijvoorbeeld ontzettend goed bellen en de was opvouwen. Of bellen en de weekendboodschappen opbergen. Zelfs bellen en onkruid wieden! Dus in plaats van koffie, bellen m’n zusje en ik op woensdagochtend.

“Wat heb jij gedaan?” vraagt ze tegen het einde van ons gesprek
“Nieuwe bloemen in een vaas en alle knutselwerken gesorteerd en weggegooid” zeg ik. “Jij?”
“Twee kledingkasten uitgemest” zegt ze. “Lekker he!”
“Heerlijk! Hoe lang hebben we nog?”
“Nog een half uur”
“Mooi. Kan ik nog even brood gaan halen.”
“Goeie.”

Zij heeft min of meer hetzelfde virus. Behalve dan dat ze sport. Er zou een keer een moment moeten aanbreken dat de auto het voorlopig doet, afspraken met fysio’s en logopedisten staan en alle kasten weer netjes opgeruimd zijn. Dan ga ik sporten en koffie drinken en misschien zelfs wel een kinderboek schrijven. Tot die tijd geniet ik nog even met volle teugen van m’n vrijetijdsstress.

Over Esther Vollebregt

Ik, Esther Vollebregt (41), woon samen met man Robert en onze kinderen: Jules (6), Egge (4) en Lisa (4) in Uithoorn.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk