Opvoeding: altijd inconsequent is ook consequent

Ouders 16-11-2017
Opvoeding: altijd inconsequent is ook consequent

Opvoeding: altijd inconsequent is ook consequent

Ouders 16-11-2017

Toen ik nog geen kinderen had, was ik eens bij een vriendin met kind. Van een jaar of vier. Ze zei: "Je bent continu aan het onderhandelen met zo’n kind." Ik dacht: "Echt niet dat mij dat gaat gebeuren!"

Nu heb ik drie kinderen en weet ik heus wel dat ‘consequent’ zijn, het key-word is in opvoeden. Dat kinderen daar bij gebaat zijn. Vaste regels enzo.

Ach, eentje dan

Maar dat is verrekte lastig is als je drie pannen op het vuur hebt en de kinderen om beurten komen bedelen om een cracker. Je weet dat ze straks minder trek gaan hebben (zeker als je hebt toegegeven aan cracker nummer drie en soms zelfs nummer vier – ook al zei je eerder nog zo vastberaden: "Nou vooruit, eentje dan."), maar je wilt ze gewoon de keuken uit hebben!

Zelf opruimen

Of je wilt niets liever dan dat ze zelf leren die twaalf bakjes klei eerst keurig op te ruimen en terug te zetten in de kast, voor ze met iets anders gaan spelen. Maar je weet ook dat je er drie keer zoveel energie in moet stoppen om ze überhaupt weer terug aan die tafel vol klei te krijgen, dan dat je ze naar buiten stuurt en het gewoon zelf even opruimt...

Terwijl we voor het kleien zelfs eerst nog een ernstig gesprekje hebben gevoerd: er mag wel gekleid worden, maar dan moeten ze na afloop wél zelf alles opruimen. Toen was hun antwoord gedwee in koor: “Ja, mama”. Dit alles maakt mij overigens natuurlijk de Hoofdsukkel van het gezin. Ze kennen me inmiddels maar al te goed.

Over eten valt niet te onderhandelen

Eten en onderhandelen is helemaal een gouden combi. Mijn kinderen zijn dol op eten. Behalve als er iets van groenten in lijkt te zitten. Of als het er onbekend uitziet. Dus eten we zeker drie keer per week verschillende varianten pasta. Want dat gaat er in als koek. En dat is heerlijk om te zien. Maar wij (De Grote Mensen) zijn de pasta wel een klein beetje beu inmiddels. We waren toe aan variatie. Dus haalde ik de Opperdepop! erbij en koos het gerecht: ‘Flensjes met spinazie’. Leeftijdscategorie 1-2 jaar. Lekker laagdrempelig, dus. Het zag er heerlijk uit op het plaatje.

Zelfs niet over pannenkoeken...

Ik maakte de pannenkoekjes en de kinderen kwamen kijken. Ik stuurde ze weg met een cracker en ze waren blij. Tot ik niet veel later triomfantelijk de borden met de goed gelukte flensjes met spinazie (en champignons en roomkaas) op tafel zette.

“Er zit iets in de pannenkoek”, zei de eerste met een vies gezicht.
“Dit lust ik niet”, zei de tweede.
De derde schoof z’n bord weg.
“Jullie hebben het nog niet eens geproefd! Kom op jongens, dit zijn heerlijke pannenkoeken met spinazie en roomkaas! Dat vinden jullie heerlijk!” zei ik opgewekt.

De toetjes-chantage-techniek

“En als jullie zo’n heerlijke pannenkoek he-le-maal op hebben, mogen jullie nog een gewone pannenkoek met poedersuiker” zei m’n lief er blij achteraan.
“Mag ik nu zo’n andere pannenkoek?” probeerde Lisa.
“Nee, het zijn maar kleine pannenkoekjes, die eet je eerst helemaal op”
Egge nam een hapje en begon nog net niet te huilen: “Er zitten stukjes in..”
“Dat zijn champignons lieverd, daar proef je niks van.”
“Heb ik al goed gegeten?” vroeg Jules.

Ik probeerde te ontdekken wat er veranderd was aan het bord nadat ik het voor z’n neus had neergezet.

Verhaaltje er bij

We vertelden over hoe ontzettend sterk je wordt van spinazie. En dat kindjes van 1 en 2 jaar dit al heel lekker vinden. En dat eigenlijk alle kindjes dol zijn op spinazie. Ik haalde er nog net niet de arme kindjes in Afrika bij. “Oké, jullie eten deze ene helft nog helemaal op, en dan mogen jullie zo’n andere pannenkoek”, zei ik na de mislukte argumenten. “Ik heb een volle buik”, zei Lisa, terwijl ze haar jurk omhoog trok om ‘m te laten zien. “Mooi, dan hoef jij straks ook geen toetje.” Ze prikte snel weer verder. En dus was ik blij dat ze aan het einde ieder ruim een kwart van het flensje op hadden. En een gewone pannenkoek. En een bak met druiven. En nog een toetje.

Morgen ga ik weer consequent zijn. Morgen eten we pasta.

Over Esther Vollebregt

Ik, Esther Vollebregt (41), woon samen met man Robert en onze kinderen: Jules (6), Egge (4) en Lisa (4) in Uithoorn.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk