Superwoman (bestaat niet)

Ouders 18-03-2016
Superwoman (bestaat niet)

Superwoman (bestaat niet)

Ouders 18-03-2016

Het laatste weekend van de voorjaarsvakantie voelde ik mij Superwoman, Supermom, Spiderwoman, Mega Mindy... wat je wilt. Ik voelde me geweldig.

Nadat de kinderen om beurten de griep kregen, lag in het laatste weekend van de voorjaarsvakantie m’n geliefde bibberend van de koorts op bed. Ik niet, uiteraard.

Superwomen to the rescue! 

Op zaterdagochtend vertrok ik vroeg naar zwemles, haalde boodschappen, stofzuigde het hele huis en daarna dweilde ik de woonkamer, keuken en gang grondig. Op zondagochtend bakte ik koekjes met de kinderen. Een kleine hel, op zich. Ik keek een moment vol ontzetting naar de gisteren gedweilde vloer en maakte vervolgens alles weer zonder mopperen opnieuw schoon.

’s Middags ging ik met drie kinderen naar het tuincentrum. Terwijl zij de gangpaden doorscheurden, zocht ik ontspannen naar een paar leuke, verse planten. Daarna reden we door naar de film - Mega Mindy. De jongens zaten op het puntje van hun stoel. Lisa zat op schoot, bang voor boef 'Waterman', en ik probeerde haar uit te leggen dat 'Waterman' in het echt Jim Bakkum heette en he-le-maal niet eng was. Als afsluiter - het was inmiddels 18.00 uur geweest - gingen we naar de Mac.

We aten lauwe patatjes, Jules at alle toetjes op, Lisa alle McNuggets en daarna gingen ze van de glijbaan. Ik zag mensen vertederd naar ons kijken. Ik ook. Het was gezellig. Het was geweldig. Ik was - eigenlijk best wel - geweldig. ’s Nachts kotste Lisa haar hele bed onder - acht McNuggets was toch iets te veel van het goede - en ik verschoonde en troostte haar met heel veel liefde.

Een week later, not so superwomen...

Een week later versliepen we ons op zaterdagochtend; we moesten racen voor de zwemles. Egge ging mee kijken en maakte foto’s van mij terwijl ik, al kletsend met de buurvrouw, wakker probeerde te worden met koffie. Ik schrok van het resultaat. Die opgezwollen ogen, die diepe lijnen rond m’n mondhoeken: zien mensen mij dus zo?!

We deden een paar boodschappen en thuis borg ik ze tergend traag op. Ik nam een lange douche in de hoop dat dat mij weer op de been zou krijgen. Maar helaas. Ik zag overal stiften zonder dop, heel veel bakjes zonder klei en heel veel klei zonder bakjes. Ik zag allemaal speelgoedonderdelen waarvan ik niet wist waar ik er wat mee moest. Ik keek van de ene hoek naar de andere en weer terug. Ik zag het allemaal, maar ik kon niks. Ik kon alleen maar staan en mopperen en stomme dingen zeggen.

Ik was on-ge-loof-lijk moe

En toen ik het staan zat was, wilde ik alleen maar liggen met een deken over m'n hoofd tot de dag voorbij was. Ik was zo on-ge-loof-lijk moe. Ik haatte mezelf voor m'n opgeruimd-huis-obesessie. Voor m'n gezeur, wat natuurlijk alleen maar averechts werkte. Voor m'n totale gebrek aan relativering. Voor m'n eigen #Firstworldproblems. Maar ik kon niet anders.

Aan het einde van de dag bracht m'n lief de kinderen naar bed en bestelde ik met het laatste restje energie wat loempia’s en een groene curry bij de Thai. We keken twee afleveringen House of Cards. Om half tien lag ik in bed en om half negen de volgende ochtend ging ik er uit. De kinderen zaten zoet tv te kijken. We aten croissantjes en gingen naar een familiefeestje in Houten. Ik was kapot toen we thuiskwamen, maar ten opzichte van de dag ervoor was het een goeie dag. 

Ik stopte de kinderen in bed, las ze lang voor en knuffelde ze extra, uit schuldgevoel voor m'n gedrag de dag ervoor. Toen ik Lisa knuffelde, zei ze: "Waterman bestaat niet echt hé, mama?" "Nee lieverd", zei ik "Waterman bestaat niet echt. En Superwoman ook niet" 

"Ja", zei Lisa "dat wist ik allang."

Over Esther Vollebregt

Ik, Esther Vollebregt (41), woon samen met man Robert en onze kinderen: Jules (6), Egge (4) en Lisa (4) in Uithoorn.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk