Beste Steven,

Een halfjaar geleden ben ik bevallen van onze jongste, een meisje. We hebben ook al twee zoontjes van 1 en 4. Alles loopt op rolletjes, de kinderen zijn gezond en slapen goed.

Ik zou eigenlijk dolgelukkig moeten zijn, maar het tegendeel is waar. Om het minste of geringste barst ik in huilen uit, ik heb nergens zin in en daarnaast ben ik voor van alles en nog wat bang. Dat ik ernstig ziek ben of word. Dat ik van mijn paard val.

Bij de huisarts ben ik al geweest en lichamelijk ben ik in orde. Volgens hem is het een kwestie van ‘9 maanden op, 9 maanden af’, en zijn het de hormonen. Maar ik wil er zo graag vanaf. Ik ben echt mezelf niet. Heb jij nog een idee?

Antwoord Steven Pont:

Na de bevalling wordt je hormoonhuishouding inderdaad flink door elkaar gegooid, want je lijf is niet zwanger meer en dus veranderen er op dat gebied een aantal dingen. Bovendien ben je kwetsbaar met zo’n baby naast je, maar ook je andere kinderen willen je aandacht (om nog maar even te zwijgen van je partner).

Alles moet zich weer even settelen, niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel en sociaal. We noemen dat ook wel de ‘Baby Blues’ en wat je nu voelt, is dus niet ongebruikelijk. Wel is het zo dat als het langere tijd aanhoudt, het ook een postnatale depressie kan zijn.

‘9 maanden op, 9 maanden af’, zit een beetje in de hoek van: ‘Lelijk in de luier, mooi in de sluier’, en daar moet je je dus niet blind op staren. Als je langdurig geen verbetering merkt – het hoeft niet helemaal over te zijn, maar je moet wel enige vooruitgang zien – zou ik toch nog maar eens langs de huisarts gaan.

Steven Pont (52) is ontwikkelingspsycholoog en relatie-/gezinstherapeut. Met zijn vriendin Mick heeft hij twee zoons, Finn (12) en Rogi (11).