Beste Steven Pont,

Mijn zoon (9) is heel erg gesloten. Op zich geen probleem, maar hij weet zich ook niet goed te gedragen als er mensen bij ons over de vloer zijn.

Hoe vaak ik hem ook uitleg dat het beleefd is dat je iemand aankijkt als hij of zij tegen je praat of dat als iemand een gesprekje met je begint je antwoord geeft, het lijkt maar niet tot hem door te dringen.

Hij hangt het liefst achterover op de bank en reageert nauwelijks. Ik weet dat het verlegenheid is, maar het komt heel ongeïnteresseerd over. Hoe kan ik hem hier overheen helpen?

Antwoord Steven Pont:

Ten eerste vind ik het heel goed dat je je hier druk over maakt, er zijn aardig wat ouders die dit soort dingen laten lopen en het weg-schrijven onder zoiets ergs als de zogenaamde ‘authenticiteit’ van hun kind of dergelijke flauwekul (wel vaker een smoes om eigen ouderlijke lafheid te maskeren).

Goede manieren oliën menselijke relaties. Er is maar één manier en dat is erop blijven hameren. Dat hoeft niet op een vervelende manier, maar hem blijven oefenen in zoiets simpels als een hand geven als er iemand binnenkomt is echt de normaalste zaak van de wereld. Ik vind ook dat je dat gewoon van hem mag eisen, het is niet onderhandelbaar (tenzij hij een stoornis heeft, dan tappen we weer uit een ander vaatje).

Na de begroeting mag hij eventueel weer zijn eigen bubbel in, maar erkennen dat iemand je huis binnenkomt hoort bij het leven. En dus ook bij de opvoeding. Klaar. Vooral doorgaan zoals je doet dus.

Steven Pont (52) is ontwikkelingspsycholoog en relatie-/gezinstherapeut. Met zijn vriendin Mick heeft hij twee zoons, Finn (12) en Rogi (11).