Beste Steven,

Mijn man en ik liggen mijlenver uit elkaar wat betreft de opvoeding. Laatst waren we bij vrienden en zei hij gewoon midden in een gesprek: “Willen jullie allemaal niet zo druk praten, want mijn dochter (6) wil wat zeggen, maar komt er niet tussen.”

Ik vind dat dus not done, ze is een kind, ze moet gewoon op haar beurt wachten. En zo gaat het steeds; hij maakt echt een prinsesje van haar. Zo mogen we ook niet hard praten, want “daar kan ze niet tegen”. Zij buit dat natuurlijk weer enorm uit.

Ik word er een beetje kriebelig van, maar in elk gesprek dat we erover voeren, drukt hij toch zijn zin door. Het is ook zijn kind, zegt hij. Hoe zorg ik dat hij wel naar mij luistert?

Antwoord Steven Pont:

Je uitgangspunt is dat hij naar jou moet luisteren en daar zit een klein weeffoutje. Hoewel ik inhoudelijk dichter bij jou sta, heeft het geen zin om je energie te steken in dat de ander ‘moet luisteren’.

Dan doe je hetzelfde als wat jij hem verwijt, je drukt namelijk je zin door. En hij kan dan ook hetzelfde over jou zeggen, dat jij naar hem ‘moet luisteren’. Waar je samen naartoe moet werken, is niet elkaar proberen te overtuigen, maar samen willen weten hoe de ander tot een standpunt komt.

In dit geval: waar is hij bang voor? Waarom? Heeft hij naar zijn idee een extra kwetsbaar kind in huis? Waarom beschermt hij haar op deze manier? Waarom is dit voor hem logisch gedrag? Dit is natuurlijk een veel langere weg, maar heel hard roeptoeteren dat de ander ‘moet luisteren’ is de bijl aan de wortel van menig relatie.

Ga dus het contact aan en oefen je daarin. Niet alleen rond dit thema, maar ook in de toekomst ga je er samen nog veel plezier aan beleven; werkelijk contact met je partner maken over heikele onderwerpen. Daar gaan er namelijk nog meer van komen.

Steven Pont (52) is ontwikkelingspsycholoog en relatie-/gezinstherapeut. Met zijn vriendin Mick heeft hij twee zoons, Finn (12) en Rogi (11).