majorieIk ben Marjorie Olieberg (38) en ik ben tekstschrijver en freelance journalist. Ik heb mijn eigen blog op www.whattheblog.nl en schrijf veelal over taboe doorbrekende onderwerpen. Maar voordat ik al deze mooie dingen mocht doen, moest ik vallen en opstaan. Soms dwars door de storm heen en dan met een lach en een traan weer verder.
Als ik mezelf zou moeten omschrijven zou ik zeggen: creatief, liefdevol en positief. Ik creëerde mijn eigen succesverhaal en ik hoop dat ik je met mijn blogs mag inspireren. Haal eruit wat erin zit!

Eten, ze had er een haat-liefdeverhouding mee. Astrid kampte al meer dan 35 jaar met overgewicht. Dit jaar besloot ze de strijd met de kilo’s aan te gaan, ze raakte naast 20 kilo aan overgewicht nog veel meer kwijt.

Toen ze op jaarlijkse controle bij de huisarts op de weegschaal moest gaan staan, wist ze dat dit niet langer zo kon doorgaan. Toen het display 115 kilo aangaf, brak ze. “Dit wil ik echt niet meer, ik wil gezond zijn”. Met een verwijsbrief voor de diëtist in haar hand, nam ze het heft in handen. “Het was voor mij de eerste stap naar mijn nieuwe leven.’

Vol goede moed ging ze met de diëtist aan de slag: gezonde voeding, kleine porties en vooral heel veel groenten. Het was een hele verandering in het eetpatroon van Astrid. Ze hield vol, en al snel begon ze resultaten te zien. Nu, drie maanden later, is ze ruim 20 kilo kwijt. “Ik heb de cirkel doorbroken, eten beheerst mijn leven niet langer.”

Dit wil ik echt niet meer, ik wil gezond zijn

Het overgewicht waar ze jaren mee kampte ontstond volgens Astrid door het niet kunnen verwerken van haar emoties. “Eten werd mijn vriend, mijn troost. Als ik me alleen voelde trakteerde ik mezelf op alles wat ik lekker vond. Heel even voelde ik dan niets, geen eenzaamheid, geen zorgen en geen angst.”

“Achteraf realiseer ik me dat het extra gewicht mij bescherming bood.” De noodzaak die Astrid voelde om zichzelf te beschermen, met name tegen mannen, komt voort uit haar jeugd waarin zij te maken heeft gehad met seksueel misbruik.

“In mijn herinnering was ik rond de vier jaar oud toen het misbruik begon. De man die mij misbruikte beschouwde ik als mijn opa. Niemand wist ervan en ik zou het nooit durven vertellen. Als ik dat zou doen, mocht ik volgens hem nooit meer bij mijn moeder wonen. Ik herinner me nog dat ik doodsbang was, verward en vooral heel eenzaam. Iemand in vertrouwen nemen durfde ik nog niet.”

Totdat ze op haar veertiende haar eerste liefde leerde kennen. Hem nam ze wel in vertrouwen en vertelde voor het eerst wat haar was aangedaan. Uiteindelijk vond ze rust en begrip bij haar vriendje. “Hij was er echt voor me, ik voelde me veilig bij hem. Ik hield echt van hem, maar ik bleef altijd geremd. Iedereen moest op een veilige afstand blijven.”

Maar op haar zestiende veranderde haar leven voorgoed: ze was zwanger. “Ik weet nog goed dat ik totaal overweldigd was. ‘Ik ben nog veel te jong om moeder te worden’, zei ik tegen mijn vriendje. Maar hij was vastbesloten: we gaan het redden, wij drietjes.

Toen onze dochter werd geboren woonden we in bij mijn moeder, in dezelfde buurt waar ik nog altijd woon. Het was niet makkelijk om zo jong moeder te worden. Ik voelde me vaak onzeker, soms bang voor alles wat me nog te wachten stond. Maar voor het eerst in mijn leven ervaarde ik echte liefde, de liefde voor mijn kind.”

Daar zat ik dan: 17 jaar oud, met een dreumes en vier maanden zwanger van de tweede

“Na een jaar kregen wij ons eerste flatje. Ik was toen zeventien en tot mijn grote verbazing bleek ik weer in verwachting te zijn. De relatie liep door onze jonge leeftijd op de klippen. We kregen ruzie om onbenullige dingen en uiteindelijk zette ik er een punt achter. Daar zat ik dan met een dreumes en vier maanden zwanger van de tweede. Ik voelde me alleen. De steun die ik kreeg van mijn moeder en mijn familie was onbetaalbaar. Ik schonk het leven aan nog een gezonde dochter. Ik zou het redden met mijn meiden. Dat was mijn doel in het leven.”

“Wederom zocht ik mijn troost in eten. Door de jaren heen bleef ik schommelen met mijn gewicht. Als het goed met me ging, viel ik af, als ik me rot voelde kwam ik aan. Het leven interesseerde mij op een gegeven moment niet meer. Altijd maar overleven, te weinig geld hebben, het breekt je gewoon. Geestelijk werd de zorg voor mijn kinderen te zwaar. Uiteindelijk heb ik de moeilijkste beslissing ooit moeten nemen en de zorg voor mijn twee meiden tijdelijk overgedragen aan mijn moeder.”

“Tot op de dag van vandaag voel ik me daar schuldig over. Heb ik daar wel goed aan gedaan, kunnen ze het mij ooit vergeven? Maar ik deed het voor hen, liever bij mijn moeder dan in een of ander tehuis. Ik werd bestempeld als een slechte moeder, een die niet eens voor haar eigen kinderen kon zorgen.”

En ja, ik ben lichter geworden, maar zo ervaar ik het leven nu ook, lichter

“De negatieve gevoelens die ik had over mijzelf, maakten dat ik mij een mislukking voelde. Ik kon niks, was nergens goed voor, geen baan of diploma’s… Dit was het dan.”

“Totdat ik vrijwilligerswerk ging doen in een buurtcentrum. Na vijftien jaar daar als vrijwilliger te hebben gewerkt, namen ze mij in loondienst als assistent beheerder, mijn eerste echte baan. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me trots.”

“Totdat de klap kwam. Mijn moeder overleed op haar 65e. Mijn wereld stortte in. Zij was het die voor iedereen klaarstond, onze rots. Ze hield van mensen en het maakte niet uit wie je was of wat je had uitgespookt. Die onvoorwaardelijke liefde ervaar ik nu met de mensen om me heen. Mijn kinderen, prachtige kleinkinderen en de liefde die ik nog maar kort geleden ontdekte voor mijzelf.”

Ik verloor in de afgelopen maanden niet alleen gewicht, maar ook een hele hoop bagage, oud zeer, schuldgevoelens en ongezonde gewoontes. En ja, ik ben lichter geworden maar zo ervaar ik het leven nu ook, lichter. Het voelt zo goed om mensen eindelijk te kunnen vergeven. Met open armen sta ik in het leven. Kom maar op, ik kan alles aan. Ik geloof nog altijd in de goedheid van mensen en houd van het leven en de liefde. Wat ik over tien jaar doe, wie weet! Alles is mogelijk, ik ben vrij.”