Hej, ik ben Catharina. Ik ben 39 jaar en getrouwd met F. Sinds 2017 wonen we in Denemarken. Hij werkt hier bij een groot biermerk en ik heb gewerkt als docent en reisleider. We hebben samen sinds kort een dochter. Leven in een ander land en in een andere taal is soms ploeteren, maar vaak echt heel leuk.. Ik zal proberen er zo eerlijk mogelijk over te schrijven … lees je mee?

Terwijl ik dit schrijf, is mijn huis brandschoon. Ik zit er gewoon een beetje van te genieten. De keuken is helemaal strak, zelfs het gootsteenputje is kraakhelder. Echt, kom maar op met je witte handschoenen en haal je vingers maar over de plinten. Je zult geen viezigheid vinden. Hoe dat komt? Nou, deels door hormonen en deels omdat je er een tandje bij doet als je een gevoelig, teer mensje verzorgt. Maar het komt bovendien omdat Mette net is geweest.

Mette is de sundhedsplejerske, een gezondheidsverpleegkundige zeg maar. Mette is een frisse, blozende vikingdame met een lange blonde vlecht. Ze komt bij ons thuis om onze dochter te wegen en te meten, te adviseren over voeding en verzorging.

Je hebt in totaal zes contactmomenten: ze komt als je kindje 4 dagen is en bij 10 dagen, 3 weken, 2 maanden, 4 maanden en 8 maanden. Mette houdt een flink online dossier bij over ons kind. Het is dus eigenlijk het consultatiebureau dat bij je thuiskomt.

Nu hoor ik van Nederlandse vriendinnen dat het consultatiebureau voelt alsof ze examen moeten doen. Maar in ons geval moet je huis dus óók examen doen.

Nu hoor ik van Nederlandse vriendinnen dat het consultatiebureau voelt alsof ze examen moeten doen. Maar in ons geval moet je huis dus óók examen doen. Ik heb voor de zekerheid uitgebreid gestofzuigd, gedweild, de wc schoongemaakt. We zijn naar de glasbak geweest en hebben al het oud papier weggebracht.

Ik hoor van Nederlandse vriendinnen ook dat ze niet graag naar het consultatiebureau gaan. Vriendin A uit Leiden noemde het steevast “consternatiebureau” omdat ze het idee had dat men daar altijd wel iets had om op te vitten of je ongerust te maken.

Dat heb ik niet zo met Mette, gelukkig. Ze zaait geen onrust. En ze was onze steun en toeverlaat toen onze dochter veel huilde in de eerste drie maanden.

Ik weet heus wel dat een paar kranten op tafel me geen betere of slechtere moeder zullen maken. Maar toch.

Maar toch ga ik poetsen als een malle. Waar zou die drang vandaan komen? Mette heeft er nooit iets over gezegd. En ik weet heus wel dat een paar kranten op tafel me geen betere of slechtere moeder zullen maken. Maar toch.

Zo’n bezoek van Mette is een beetje stressen. En ik maak schoon als uitlaatklep voor die spanning blijkbaar. Niet gek op zich, het is allemaal sowieso spannend: Zal onze dochter op gewicht zijn? Ontwikkelt ze zich wel goed? Zullen Mette en wij elkaar goed begrijpen? Ik mag die spanning blijkbaar graag botvieren. Op de plinten dus. En de gootsteen.

Eigenlijk best jammer dat ze pas in september weer komt.