majorieIk ben Marjorie Olieberg (38) en ik ben tekstschrijver en freelance journalist. Ik schrijf momenteel een blog over autisme en heb mijn eigen bedrijf. Maar voordat ik al deze mooie dingen mocht doen, moest ik vallen en opstaan. Soms dwars door de storm heen en dan met een lach en een traan weer verder.
Als ik mezelf zou moeten omschrijven zou ik zeggen: creatief, liefdevol en positief. Ik creëerde mijn eigen succesverhaal en ik hoop dat ik je met mijn blogs mag inspireren. Haal eruit wat erin zit!

Veel vrouwen gaan na hun zwangerschapsverlof weer aan het werk. Sommigen gaan parttime aan de slag en pakken hun hobby’s en sociale contacten weer op. Zij hebben leuke contacten met collega’s en vriendinnen. Moeder worden hoeft volgens hen echt geen belemmering te zijn om je eigen leven weer op te pakken!

Tja, dit mooie scenario zien we steeds vaker voorbij komen, menig jonge moeder wordt er onzeker van. Want de realiteit is dat het moederschap eigenlijk heel anders is dan zij hadden verwacht. Vrouwen die stoppen met werken vallen in een gat en voelen zich zelfs eenzaam. Maar dat lees je niet op social media daar wordt niet over getweet en gepost.

Met dit artikel probeer ik het taboe te doorbreken wat toch wel bestaat omtrent moederschap en eenzaamheid. Ik heb gemerkt vanuit mijn persoonlijke ervaring, dat het moederschap best wel eens eenzaam kan zijn.

Daar zit je dan op de bank, trui onder de kots en je haren in een knot.

Het beeld dat wordt geschetst komt lang niet altijd overeen met de werkelijkheid. Niet iedere jonge moeder is binnen no time weer in shape. En laten we eerlijk zijn, de meeste van ons hebben daar niet eens de energie voor.

Je bent al blij dat het huishouden draait, en dat je waardevolle tijd met je kleintje kunt doorbrengen. Maar goed, hier heb je voor gekozen dus je gaat door, dag in dag uit. Daar zit je dan op de bank, trui onder de kots en je haren in een knot. ‘Ach, wat maakt het uit? Ik werk nog maar twee dagen per week en dat kan ik prima aan.’ Dat is wat je jezelf wijsmaakt.

Je wilt het zo graag goed doen als moeder. Maar het voelde alsof ik faalde.

Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om te stoppen met werken. Het leek me heerlijk om zoveel tijd met mijn kindje door te brengen. Ik zou nu eindelijk ook weer tijd hebben voor vriendinnen, sporten en mijn familie. De realiteit was wel even wat anders.

Onze zoon huilde zijn eerste levensjaar bijna continu, dag en nacht. Het was hartverscheurend, je wilt het zo graag goed doen als moeder. Maar het voelde alsof ik faalde. Ik vroeg om hulp bij het consultatiebureau en we begonnen met inbakeren en kinderfysiotherapie aan huis.

Het brak me op, ik sliep niet meer en mijn partner en ik leefden langs elkaar heen.

Zij merkte signalen bij ons kindje op die konden duiden op een ontwikkelingsachterstand. We gingen intensief aan de slag, inbakeren, babymassage, aanpassingen in de kinderkamer. We deden er alles aan om ons kindje te helpen.

Daarnaast probeerde ik nog te functioneren als Superwoman en het huishouden, administratie en de sociale contacten bij te houden. Het brak me op, ik sliep niet meer en mijn partner en ik leefden langs elkaar heen.

We raakten vervreemd van alles en iedereen, we leefden in ons coconnetje

Onze zoon bleek, vele onderzoeken later, autisme te hebben. Iets wat keihard binnenkwam. We begonnen aan trajecten binnen de hulpverlening om hem zo goed mogelijk te kunnen begeleiden. Gelukkig kon mijn partner dichterbij gaan werken, zodat we de zorg een beetje beter konden verdelen.

Want vrienden, die zagen we allang niet meer. We raakten vervreemd van alles en iedereen, we leefden in ons coconnetje. En daarin was allen maar ruimte voor ons drieën. Ik merkte dat ik neerslachtig werd en dat het me allemaal teveel energie kostte.

Soms verlang ik even naar tijd voor mezelf.

Soms voelt het een beetje ondankbaar, want er zijn veel vrouwen die niets liever zouden willen dan hun baan opzeggen. En ik ben ook dankbaar dat ik zoveel tijd kon steken in het begeleiden van ons kindje. Maar soms verlang ik even naar tijd voor mezelf. Gewoon even lekker ongecompliceerd een wijntje drinken met je vriendinnen. Dat heb ik in geen jaren meer gedaan.

Ondanks dat ik keihard van mijn roze wolk ben gevallen, heb ik toch geen spijt van mijn keuze om te stoppen met werken. Ik zie nu in dat ik ontzettend veel had moeten missen en dat ik nu juist een grote rol in zijn ontwikkeling heb gespeeld.

Het mooiste wat ik hiervan heb geleerd is dat alles draait om balans.

Dat ons kindje autisme heeft is voor ons geen probleem. Wij houden van hem en accepteren dat hij bepaalde aanpassingen nodig heeft. Hij rekent op ons als het op structuur en regelmaat aankomt. Dus nee, er is geen ruimte voor spontaniteit.

Bij ons kun je niet zomaar even binnenvallen voor een kopje koffie. Het is zoals het is. We hebben gemerkt dat er vanuit onze omgeving nog steeds veel onbegrip en weerstand bestaat tegen onze leefwijze. En ja, dat maakt dat je soms best eenzaam bent. Maar het mooiste wat ik hiervan heb geleerd is dat alles draait om balans.

Soms is de eenzaamheid juist een goed moment om te reflecteren en dichter bij jezelf te komen

Ik ben een paar jaar geleden begonnen als vrijwilliger op de redactie van een plaatselijke krant. Dat heeft me echt goed gedaan. Ik kwam in contact met nieuwe mensen en werd langzaamaan weer mezelf. Na verloop van tijd vond ik mensen die wel bij me passen en begrijpen dat mijn gezinssituatie soms net even anders is dan die van hen.

Echte vrienden geven je de ruimte en accepteren je zoals je bent. Uiteindelijk werk ik nu vanuit huis als tekstschrijver en coach. Alles draait om balans. Dat geldt eigenlijk voor alles in het leven. En soms is de eenzaamheid juist een goed moment om te reflecteren en dichter bij jezelf te komen!

Vergeet niet je te abonneren op fabulous mama en de mooie aanbieding mee te pakken!