Mijn naam is Karin Rutjes (34 jaar) en samen met mijn man Rendo en kids Demi (6) en Owen (5) wonen we in Hardenberg. Ik ben coach voor onder andere hoogsensitiviteit en ik voel een enorme passie meer openheid te geven over dit onderwerp. Dit doe ik door middel van blogs te schrijven, actief te zijn op Social Media, o.a. Instagram en Facebook. En ook op mij eigen website, www.karinrutjes.nl, deel ik van alles en ga ik verschillende online programma’s aanbieden naast persoonlijke coaching. Als HSP ben je niet anders, maar gewoon een beetje meer!

De feestelijkste maand van het jaar komt er weer aan! En half november beginnen we natuurlijk al met de feestelijkheden van Sint Maarten en daaropvolgend de intocht van Sinterklaas.

Een gezellige en drukke tijd. Voor hoogsensitieve kinderen kan het nog wel eens te druk worden. Goed om daar eens bij stil te staan. Want wat moeten onze kinderen eigenlijk allemaal van ons?

Sint Maarten

Ik werd gelijk bij de eerste “feestdag” op de proef gesteld. Onze dochter is jarig op 11 november dus in principe is er altijd al drukte genoeg rondom deze datum. Maar als iedereen van school en in de wijk gaat lopen voor Sint Maarten willen die van jou dat ook!

Demi had er helemaal zin in en tot onze verbazing Owen ook. Hij heeft vaker mee gelopen, vorig jaar vond hij het ook erg leuk. Maar toch weet je het bij hem maar nooit. Teveel mensen en lawaai en hij haakt al snel af. Maar hij wilde erg graag mee. Dus vol goede moed lopen we 11 november ’s avonds de deur uit. Samen met mijn zusje en haar zoontje lopen we met z’n 5en de straat in.

Bij het eerste huis begint Demi uitbundig te zingen en spoort ze Owen en haar neefje aan om mee te doen. Haar neefje is enthousiast en met zijn drie jaar laat hij wat mooie klanken horen! Owen niet… Owen gaat achter mij staan. En klampt zich vast aan mijn been. Wanneer er een schaal met snoep naar voren geschoven wordt moet ik hem aan zijn arm naar de bak snoep slepen en hem een snoepje laten pakken. Hij lust geen snoep…

Bij het tweede huis merk ik dat ik me begin te irriteren. Want ik weet waar dit naar toe gaat. Owen voelt zich niet oké. Ik dwing hem in eerste instantie om te zingen. Want ik vind het niet eerlijk voor Demi wanneer zij alle moeite doet en Owen alleen maar zijn hand hoeft op te houden. Maar zo werkt het niet echt hè. Laten we eerlijk zijn. Beide kids zijn hoogsensitief, maar Demi is heel extravert en Owen heel introvert.

Ik ga op mijn hurken zitten en kijk Owen aan. Hij moet huilen. Ik vraag, “vind je het niet leuk Owen?” Hij zegt, “nee, ik vind het spannend, ik durf niet te zingen, ik wil naar huis”. Dan brengen we je snel naar huis lieverd. Naar papa. Daar heeft hij de rest van de avond trots zijn vader geholpen met snoep uitdelen aan de kindjes die aan de deur kwamen. Veilig, in z’n slofjes, geen druk, geen verwachtingen waar hij aan moet voldoen. Gewoon thuis.

Schaamte

Als ouder schamen we ons te snel voor onze kinderen. Onze standaard reactie is vaak, “waarom doet hij nou zo, kan hij nou niet net als elk ander kind gewoon een liedje zingen en blij zijn?” Als je daarover nadenkt, merk je dan ook hoe krom dit eigenlijk is? Dat wij onze kinderen dwingen een kinderfeest leuk te vinden? Dat wij onze kinderen dwingen een liedje te zingen, omdat dat zo hoort? Dat we ze dwingen een snoepje te pakken? Omdat dat zo hoort? Ook als je kind niet eens van snoep houdt?

Ik ben dankbaar dat ik die schaamte niet meer heb. Dat ik die gedachten daarover ook heel snel los kan laten en de behoeften van mijn kind voor die van mezelf kan zetten. We raken soms in de war met normen, waarden en sociaal zijn. Want je wilt je kind toch leren wat netjes is om te doen? Ze moeten toch weten hoe het hoort?

Dat klopt… maar ik weet soms eigenlijk zelf ook niet meer hoe het hoort. En om heel eerlijk te zijn vind ik een kind dwingen om Sint Maarten te lopen, niet horen.

Sinterklaas

En dan rollen we zo in de volgende hyper gebeurtenis. De intocht. We bouwen de spanning al lekker op door onze kinderen elke avond en op school naar het sinterklaasjournaal te laten kijken. En dat mag ook. Want het is natuurlijk ook ontzettend leuk. Maar dan is hij er daadwerkelijk. Ook in ons stadje natuurlijk! En eenmaal van de boot af loopt hij door het winkelcentrum en schudt hij handjes van kinderen, en zijn pieten natuurlijk ook.

Onze kinderen staan vol verwachting te wachten tot hij eindelijk langs komt lopen. “Mam, wat duurt het lang!” Demi is erg bang dat de grotere kinderen telkens voor haar gaan staan. “Mam, wil je nu wel achter me blijven staan, straks ben ik mijn plek kwijt.” Eindelijk zijn ze daar dan. De pieten! Met veel lawaai, muziek en gekke bewegingen komen ze langs gesprongen. En natuurlijk hebben ze pepernoten! Demi houdt gretig haar handjes omhoog. Maar Owen deinst terug. Oei, dat kwam wel even heel dichtbij opeens. Hij wil gelijk achter z’n vader zijn benen weg duiken. Maar mijn man tilt hem op en zet hem voor zijn benen neer. De eerste piet geeft de pepernoten dan maar aan mijn man, als Owen ze niet wil, ze moeten door.

Maar gelukkig kwam daar nog een piet. Een piet die zag hoe verlegen Owen werd. Ze kwam naar hem toe. “Hey, ik ken jou, jij zit op De Marsweijde toch? In groep 2?” Wat! Owen is helemaal verbaasd en dolblij. Haar vertrouwd hij wel. Zij praat gewoon, zij kent hem blijkbaar, dus dan zal het wel goed zijn toch? Blij houdt hij zijn handjes omhoog voor wat pepernoten. Heel trots laat hij het daarna aan mij zien. “Mam, ik heb ook pepernoten!”

In de wereld waar alles als een sneltrein gaat, waar we al met zoveel moeite mee moeten hollen met de maatschappij en dus zelfs met een kinderfeest ben ik even heel dankbaar voor deze piet. Want ze maakte zijn dag goed. Ze nam even de tijd. Ze had door dat hij net iets extra’s nodig had! Dus hij kon even dat gevoel weer los laten “Demi durft het wel en ik niet”.

Grote schoolavond

Voor deze spannende intocht was er nog een grote schoolavond voor de groepen 1 en 2. En Owen mocht best vaak op het podium staan. En wonder boven wonder vindt hij dat dan helemaal geweldig. Een zaal vol met honderden ouders. Felle lichten, drukke kinderen. Maar het maakt hem niet uit. Hij zwaait vrolijk naar ons vanaf het podium en maakt gekke sprongetjes. “Wie is dit kind?” dacht ik bij mezelf. Maar het verschil zit hem er hierin dat hij het samen doet. Samen met andere kinderen, samen met klasgenoten en in opdracht van de juf. Het is een bubbel van veiligheid waarin hij doet wat hem wordt opgedragen. En hij is trots dat hij het aan ons kan laten zien.

Ik ben op zo’n moment blij en opgelucht dat het hem zo goed vergaat. Vooral voor hemzelf, want je wilt je kind toch graag zien genieten. Eenmaal naar huis vervalt hij echter in zijn negatieve gedachten, want de volgende dag moet hij naar zwemles en dat is al een hindernis voor hem sinds het begin van dit jaar. En eenmaal voor de deur van ons huis is er van het vrolijke jongentje niets meer over. Ik merkte dat ik baalde. Hè, nu zit mijn moeder binnen. Ik wilde net zo graag vertellen hoe leuk Owen het had gevonden. Ik wilde dat zij zijn stralende koppie kon zien. Maar in plaats daarvan kregen zij de Owen te zien die weer moeite had met dingen. Die verdrietig was. Ik sprak hem toe. “Kom op Owen, doe eens vrolijk, het was toch leuk vanavond!”

Belachelijk hè… dat je even denkt dat dat gaat werken. Alsof dat bij jezelf ook zo werkt. Bovendien had deze jongen net een grote performance gegeven en hij had helemaal geen zin om nog meer in de spotlight te staan. Ook niet voor zijn oma.

Het was mijn eigen wens, puur uit egoïsme, dat ik wilde dat hij vrolijk deed. Ik wilde het laten zien. Hij niet. Dus ik heb die gevoelens opzij gezet. Ik moest er zijn voor hem nu. Hij wilde bij mij zitten, knuffelen, veiligheid voelen. Hij wilde niet nog iets moeten. Hij was moe.

Heb een beetje begrip

De komende weken. Met alle festiviteiten die nog komen gaan. Sinterklaas van de sportvereniging of club, sinterklaas van je eigen werk, sinterklaas op school, pakjesavond, kerst op school, kerstdagen met familie, oud & nieuw, noem maar op. Er komen nog heel veel momenten waarop onze kinderen moeten. Ze moeten het allemaal leuk vinden, ze moeten dankjewel zeggen, ze moeten stil blijven zitten, ze moeten luisteren, ze moeten hun kleding netjes houden voor de feestdagen, ze moeten hun oren dicht houden en goed uitkijken bij vuurwerk.

Maar laten wij ze een beetje beschermen. Een beetje op hun grenzen letten. Een beetje op de signalen letten. Hoogsensitieve kids hebben die veiligheid nodig waar ze op terug kunnen vallen. Helemaal in drukke tijden.