Erleyne Brookman (36) is moeder van Emma (11). Daarnaast is ze gescheiden, directeur van een it-bedrijf, bergbeklimmer en verbouwt ze met haar vriend een oude boerderij. Dat betekent dagen vol chaos, timemanagement en passie. Ze deelt herkenbare en minder herkenbare momenten uit haar leven. Ze is ook actief op Instagram.

Terwijl ik over het brede strand uitkijk, zie ik nog net de dunne lijven van de twee meiden op de waterrand. Het is vroeg in de ochtend. Veel te vroeg voor een zondagochtend, maar ik wilde de files naar het strand voor zijn.

En dus hebben we het strand waarschijnlijk nog een klein uurtje bijna voor onszelf. Naast me staat de tas die ik een paar weken geleden op een congres oppikte. ‘Leuk dat je er bent’ staat er in chocoladeletters op. Ja, leuk dat ik er ben, denk ik. Maar voor wie eigenlijk?

De dametjes kletsen aan de waterkant en redden krabbetjes uit de poeltjes die het eb achterliet achter een kleine zandbank. Het is duidelijk dat ze mij daar niet bij nodig hebben. En als ik even naar ze toeloop om te vragen of ze iets willen drinken, kijken ze me met een verbaasde blik aan. Ze komen zelf wel als ze dorst hebben.

Gedurende de ochtend begrijp ik dat mijn rol van speelmaatje en verzorger veranderd is in chauffeur en sponsor. Even wil ik zeggen ‘gedegradeerd’, maar dat geloof ik niet. De overgang van moeder naar pubermoeder is al een paar maanden bezig en langzaam begin ik gewend te raken aan mijn nieuwe rol.

Het was een hele schok, die eerste keer.

Het was een hele schok, die eerste keer. Ze kwam enthousiast thuis en vertelde over een nieuwe film die ze in de bioscoop moest zien! Dit weekend, de bioscoop was al uitgezocht. Als ik zelf mocht kiezen, was ik niet naar die film gegaan.

Maar vergeleken met alle kindermeuk waar ik me de afgelopen jaren moedig doorheen had geslagen, was dit een aangenaam alternatief. Laat ik eerlijk zijn. Bij de zoveelste Mega Mindy of K3 film kostte het me echt wel eens moeite om mijn ogen open te houden.

Al was er achteraf niks leukers dan op weg naar huis de liedjes samen meezingen. In de film die ze nu wilde zien, zaten vast geen meezingers. Maar wel een echte verhaallijn en volwassen stemmen. Ik keek er naar uit.

Niet ik, maar een van haar vriendinnen was uitgenodigd voor de film. Ik was alleen besteld als chauffeur.

We spraken er voor de rest niet meer over. De zaterdag naderde en ik verheugde me op een meidenavondje. Tot ik ‘s ochtends een koude douche ontving. Op het hockeyveld werd ik me ineens pijnlijk bewust van mijn nieuwe rol. Niet ik, maar een van haar vriendinnen was uitgenodigd voor de film. Ik was alleen besteld als chauffeur. Want de ouders van het andere meisje konden niet rijden.

Met een gemengd gevoel van trots – wat een zelfstandige dochter heb ik toch – en eenzaamheid zat ik vervolgens die avond op de bank. Een beetje lusteloos te zappen, wachtend op mijn volgende taxidienst. Licht gespannen ook, zo’n eerste keer op pad naar de film op de vroege avond.

Ze had mijn handtas geleend, portemonnee en telefoon bewaakte ze uiterst serieus. ‘Dit is de opmaat naar de dag dat ze mijn kleding ongevraagd uit de kast trekt’, dacht ik nog bij het wegrijden. De trotse snoetjes toen ze samen de bioscoop uitkwamen, maakte alles weer goed.

Ik geniet van de dagen dat ik nog chauffeur en sponsor mag zijn.

Nu hier op het strand roep ik de meiden. We gaan ijsjes halen. Ook hier blije snoetjes. Al mag ik dat vast niet meer zeggen van ze. Ik geniet van de dagen dat ik nog chauffeur en sponsor mag zijn. En redder in nood, vraagbaak, mediator, adviseur in allerlei kwesties. Vanavond gaan we lekker samen uit eten. Veel te snel wordt ze groot. En ik geniet van elk moment.