Erleyne Brookman (36) is moeder van Emma (11). Daarnaast is ze gescheiden, directeur van een it-bedrijf, bergbeklimmer en verbouwt ze met haar vriend een oude boerderij. Dat betekent dagen vol chaos, timemanagement en passie. Ze deelt herkenbare en minder herkenbare momenten uit haar leven. Ze is ook actief op Instagram.

De tranen biggelen over mijn wangen terwijl ik op het toilet mijn telefoon pak. Het is al half vijf. De kennismakingslunch vandaag bleek een uitgebreid driegangen-etentje. De presentaties over en weer namen natuurlijk ook veel meer tijd in beslag dan was afgesproken. Terwijl ik mijn collega’s hoor lachen in de kleine zaal, probeer ik mijn paniek onder controle te houden.

Wat was ik trots dat ik mee mocht!

Mijn eerste buitenlandse klus. Niet dat ik met het vliegtuig hier naar toe kwam. Het was makkelijk aan te rijden met de auto. Vandaar dat ik ook wel een beetje risico durfde te nemen met de opvang. Het was een lunchafspraak.

Ruimte genoeg om rustig na te zitten, misschien zelfs hier nog even de stad in te duiken en dan in alle kalmte terug naar huis. Dat dacht ik tenminste. Inmiddels scroll ik panisch door mijn lijstje oppas-meiden heen. Wie kan er in hemelsnaam vanmiddag nog langs de opvang?

Het eeuwige schuldgevoel

Ondertussen denk ik na over hoe mijn collega’s dat toch allemaal regelen. Ik ken ze allebei, mannen van mijn leeftijd. Allebei twee kinderen en ook een vrouw met een stevige carrière. Blijkbaar hebben zij geen last van een opvangdeadline. Die zitten nog lekker aan de koffie en het lang uitgestelde toetje. Pardon… dessert!

Geen vuiltje aan de lucht, ongevoelig voor het schuldgevoel dat mij bijna verplettert. Ik kan me niet voorstellen dat ze net ook op het toilet de oppas aan het appen waren. Ik voel me nog beroerder. Ik heb het gewoon niet goed geregeld. Wat dacht ik ook, alleenstaande moeder, promotie maken en extra klussen aanpakken. Alles kan, ja. Maar niet alles tegelijk, muts!

Alleenstaande moeder, net gescheiden, alle alarmen op rood. Hadden ze die discussie bij een man ook gevoerd?

Mijn redder in nood

Één van de oppasmeisjes is online. Gelukkig, ze is thuis! Ze haalt Emma straks van de opvang en ze heeft de sleutel nog van de vorige keer. De vorige keer dat ik mezelf in de nesten werkte. Niet helemaal toevallig wees een collega me er op dat zij gewoon de nanny belt als ze later is. Daar verdien ik dan weer net te weinig salaris voor.

Waar was het ook alweer mis gegaan? In mijn loopbaanplanning had ik helemaal geen rekening gehouden met een scheiding. We hadden zo’n prima ritme, het leek wel een bedrijf. Halen, brengen, alle extra activiteiten, het paste precies.

Tot daar ineens helemaal niets meer van over was. Het was precies het moment dat ik de promotie van de eeuw maakte. Natuurlijk was er bij mijn benoeming over gesproken. Alleenstaande moeder, net gescheiden, alle alarmen op rood. Hadden ze die discussie bij een man ook gevoerd?

Waar was je nou weer naartoe, mama?

Ik kijk op mijn horloge. Fatsoeneer mijn haar en plons wat water in mijn gezicht. Ik heb het damestoilet in ieder geval voor mezelf. 10 minuten, dat gaat vragen oproepen. Maar ik kan de meeting gewoon uitzitten.

Bovendien, welke fatsoenlijke kerel vraagt aan een dame wat ze in hemelsnaam 10 minuten op het toilet uitspookte? Ik bedenk me dat ik altijd nog iets over maandelijkse perikelen kan roepen. Dan is het vast snel stil. Eerst deze deal maar eens binnenhalen.

Als ik ‘s avonds thuis kom, zie ik mijn vrolijke meid op de bank zitten. Met pizza natuurlijk. Die heeft de tijd van haar leven gehad. Wat een verrassing, de oppas op een doordeweekse avond. ‘Waar was je mama? Kan je daar niet vaker heen? Dan houden we hier een feestje,’ Ik denk aan de tien benauwde minuten op het toilet. En neem mezelf voor de volgende keer wat relaxter te doen. Tegen beter weten in.

Bekijk hier onze voordelige abonnementen.