majorieIk ben Marjorie Olieberg (38) en ik ben tekstschrijver en freelance journalist. Ik schrijf momenteel een blog over autisme en heb mijn eigen bedrijf. Maar voordat ik al deze mooie dingen mocht doen, moest ik vallen en opstaan. Soms dwars door de storm heen en dan met een lach en een traan weer verder.
Als ik mezelf zou moeten omschrijven zou ik zeggen: creatief, liefdevol en positief. Ik creëerde mijn eigen succesverhaal en ik hoop dat ik je met mijn blogs mag inspireren. Haal eruit wat erin zit!

Terwijl ik door het grote raam naar buiten kijk zie ik mijn kleine jongen spelen in de sneeuw. Ik lach naar hem, hij lacht naar mij en ik voel me intens gelukkig. Terwijl ik een slok hete gember thee neem zet ik een muziekje op, Michael Jackson – Human nature.

En dan denk ik aan die ene dag, nog maar een paar weken geleden. Die ochtend die mijn hele kijk op het leven heeft veranderd.

Dit blog kan ik niet schrijven zonder mijn emoties de vrije loop te laten. En ik geef mezelf toestemming, het mag, laat het nu maar even gaan. Diep ademhalen en door de tranen heen. Mijn vingers vliegen over het toetsenbord, ik huil en ik lach tegelijk. Wat is hier gebeurd? Hoe heeft het leven zo’n wending kunnen nemen in slechts een paar weken tijd?

Met stomheid geslagen blijf ik halverwege de trap staan, bevroren.

Kind naar school, snel stofzuigen en weer aan de slag. De telefoon gaat en ik neem lachend op. Het is mijn moeder. Ze heeft vast een gezellig praatje zoals altijd. Terwijl ik opneem hoor ik haar zuchten en ik voel het, er is iets mis.

Ademen gaat bijna niet meer, er zit een prop in mijn keel. Met stomheid geslagen blijf ik halverwege de trap staan, bevroren. Het enige wat ik kan zeggen en denken is waarom? Hoe kan dit nou? Jij, waarom? Je bent nog zo jong! Maar een antwoord zullen we nooit krijgen, dat is het leven. Soms keihard, afgewisseld met momenten van pure vreugde.

Bedankt, dat ik door jou durf te leven, want dat is wat jij deed.

Na dit alles kan ik alleen maar stilstaan bij wat er wel is. Veel te vaak was ik verrot sacherijnig, ontevreden met alles en iedereen. Maar tegelijkertijd ben ik me meer dan ooit bewust dat alles in een oogwenk voorbij kan zijn.

Bedankt, dat ik door jou durf te leven, want dat is wat jij deed. Je genoot met volle teugen en ondanks je ellende maakte jij er een feestje van. Zo herinner ik me jou. En nu voel ik me sinds lange tijd niet meer schuldig en durf ik weer te lachen en te genieten.

Die lach van jou, je streken, je humor maar vooral je brute eerlijkheid zal ik nooit vergeten. En ineens besef ik dat je eigenlijk altijd bij ons zal zijn.

De afgelopen maanden heb ik afscheid genomen, verloren, gehuild, overwonnen en liefgehad.

En zo zie ik het leven, als een wilde rit in de achtbaan. Staan we niet te vaak te wachten in de rij? Ben je bang geweest om in te stappen en een keertje goed over de kop te gaan? Hoe vaak heb jij een ander voor laten gaan en heb je jezelf weggecijferd?

De afgelopen maanden heb ik afscheid genomen, verloren, gehuild, overwonnen en liefgehad. Dit is mijn ode aan het leven: je laat me lachen, huilen, verwonderen maar bovenal laat je mij zien wat echt belangrijk is.

Zonder angst stap ik nu in de achtbaan, ik zal mijn ogen openhouden want ik wil alles zien en beleven. Met open armen ga ik het leven tegemoet. En ja, soms worden we even flink door elkaar geschud, maar uiteindelijk staan we weer met beiden benen op de grond.

Neem nu een abonnement op fabulous mama en laat je inspireren, ontroeren en vertederen.