We zijn er weer. In Nederland, voor een lange vakantie van twee maanden. Anderhalf jaar geleden vertrokken we vanuit Nederland naar Liberia en sindsdien zijn we niet meer terug geweest. Los van het feit dat dit in verband met werk ook niet mogelijk was, waren we er blij mee het zo te doen. We wilden ons eerst eens goed loskoppelen van Nederland en ons stevig settelen in Liberia en ons richten op de mensen, de cultuur en het leven daar.

Daar hoorde ook het lange regenseizoen bij. Monrovia is de natste hoofdstad ter wereld en al deze regen kletterde de hemel uit tijdens de drie maanden durende zomervakantie van de kids. We zaten vooral binnen te knutselen, te spelen en filmpjes te kijken.

In Monrovia is niet veel te doen voor kinderen. Er zijn twee speeltuinen, waar je in het regenseizoen niets aan hebt en een bioscoop waar eens in het halfjaar een nieuwe kinderfilm draait. Je hebt geen speeltuintjes om de hoek, geen bos waar je zo even naartoe kunt gaan en geen weggetjes waar de kinderen lekker kunnen fietsen.

Sowieso is ons leven een stuk kleiner dan dat het in Nederland was. Met minder keus aan activiteiten, minder keus in de supermarkt en minder plekken om naartoe te gaan.

Ons leven in Liberia is een stuk overzichtelijker en we hebben veel meer family-tijd.

Maar wij hebben het ontzettend naar ons zin in Liberia. Ons leven is een stuk overzichtelijker geworden en we hebben veel meer family-tijd. De kinderen lijken ook hun draai gevonden te hebben met vriendjes, sport en op de internationale school.

Daarnaast vind ik het een heel waardevolle ervaring, voor mijzelf en voor mijn kinderen, om een tijdlang te leven in een land waarbij het contrast met Nederland bijna niet groter kan zijn.

Een bezoekje aan de supermarkt is een waar uitje met die ruime keus aan toetjes, kaasjes en ander lekkers.

We missen Nederland niet, maar toen deze zomer de drie maanden lange vakantie van de kinderen weer begon en we ons in de regen zaten te vervelen, was het ook wel fijn terug te kunnen gaan voor een lang verlof. We zijn hier nu ruim twee weken en werkelijk waar: wat is Nederland geweldig!

En wat is het een heerlijk land ook voor kinderen. We hoppen van de speelboerderij naar de indoor speeltuin, naar het speeltuintje in de buurt. Vorige week maakten we een fietstocht over een bospad en Serah en Kaleb bleven maar herhalen: ‘Fietsen is zó leuk.’

Echt álles is speciaal voor ons. Een bezoekje aan de supermarkt is een waar uitje met die ruime keus aan toetjes, kaasjes en ander lekkers. De wegen zijn goed, we hebben overal internet en we kunnen gewoon water drinken uit de kraan. We genieten ons helemaal suf hier in ons huisje op de Veluwe.

Na uren zoeken, kijken, wikken en wegen kocht hij een transformer, maar het bleek bij nader inzien de verkeerde te zijn.

Een van de dingen waar Kaleb het meest naar uitzag was een bezoek aan een immens grote speelgoedwinkel; hij wilde een transformerpop kopen. Hij en zijn zus krijgen een dollar zakgeld per week en deze mochten ze bij mij inruilen voor euro’s.

Na uren zoeken, kijken, wikken en wegen kocht hij een transformer, maar het bleek bij nader inzien de verkeerde te zijn. Uren van verdriet volgden, echt he-le-maal overstuur was hij. Achteraf besefte ik dat er bij het kleine manneke al weken van spanning aan vooraf was gegaan en dat hij overspoeld was geraakt door het grote aanbod in de winkel.

Er is zoveel te koop en zoveel te doen, er valt zoveel te kiezen.

Dat snap ik best, ik heb dat gevoel ook regelmatig sinds ik terug ben in Nederland. Er is zoveel te koop en zoveel te doen, er valt zoveel te kiezen. Heerlijk dat ik het na anderhalf jaar weer mee mag maken, maar soms heb ik het gevoel overspoeld te raken.

We gaan de komende weken nog even genieten van al het moois wat Nederland te bieden heeft, maar het is ook prima om daarna weer terug naar Liberia te gaan. Mét de juiste transformer, want die heeft mijn zoon gelukkig inmiddels in the pocket.

MarijeMarije Elizabeth (37) is moeder van Serah (6) en Kaleb (4) en ze woont met haar gezin in Liberia, West-Afrika. Voor fabmama.nl schrijft ze over haar belevenissen als moeder in het buitenland. Op haar blog From Amsterdam to Africa kun je meer lezen over haar leven in Liberia.