Henk van Straten (36) is schrijver, journalist en columnist. Hij is gescheiden en vader van Diek (11) en Tobias (7).

Mijn jongste, van acht, neemt me soms zonder duidelijke reden iets kwalijk. Dan keert hij me de rug toe, heeft hij minder geduld met me (ja, kinderen moeten ook geduld met hun ouders hebben; het is niet alleen andersom) of hoeft hij voor het slapengaan geen kus. Soms mept hij me na een klein plagerig grapje van me, alsof ik hem daarmee echt heb beledigd.

Het is moeilijk om te achterhalen waar het vandaan komt. Waarschijnlijk weet hij het zelf ook niet precies. Ik vraag hem er weleens naar, en dan antwoordt hij ‘gewoon’ of iets dergelijks. Kinderen gaan fases door. Het brein ontwikkelt zich, de emoties nemen toe.

Dat zorgt voor verwarring. Er bestaat zoiets als de peuterpuberteit. Of ze zeggen dat een kind ‘een sprongetje maakt’. Die fases gaan soms gepaard met recalcitrantie of chagrijn. Onder woorden brengen is lastig voor ze.

Als een kind even je liefde niet wil, dan voelt dat gewoon rot.

Toch doet het me altijd een beetje pijn, ook al weet ik dat het een fase is, en weet ik dat hij wel weer bijdraait. Als een kind even je liefde niet wil, dan voelt dat gewoon rot. Het creëert een afstand, en die afstand voelt verkeerd. Je mist je kind. Het voelt alsof je afscheid moet nemen.

Nog vervelender is dat ik me op die momenten ook echt schuldig voel. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan en het goed met hem moet maken. Natuurlijk begin ik dan te peinzen. Probeer ik een oorzaak te achterhalen. En natuurlijk kom ik dan al snel uit bij de scheiding. Vier jaar geleden alweer. Hij was vijf.

Je kunt iemand iets kwalijk nemen zonder dat je het weet.

We hebben het zonder ruzie gedaan, mijn ex en ik, en onze jongste leek er weinig onder te lijden. Maar je hebt geen idee wat zoiets teweegbrengt. Hoe het zich manifesteert. Woede kan onbewust groeien. Je kunt iemand iets kwalijk nemen zonder dat je het weet.

Pas later, als je geluk hebt, zul je zien waar het vandaan komt, waarom je steeds voelt wat je voelt, waarom een bepaald familielid je altijd op je zenuwen werkt. Misschien ontdek je het in de kamer van de psycholoog, misschien door een inval tijdens een psychedelische trip, misschien na een sterfgeval, misschien door een boek dat je leest.

Ik hoop dat hij nooit zal denken dat ik om hem zijn moeder verliet.

Ik probeer er met hem over te praten. Het hoe en waarom van de scheiding. Dat lukt soms ook wel. Maar jongens van acht zijn ook snel afgeleid. In de regel ontgaat hen het belang van ‘goede gesprekken’. Er zijn games die gespeeld moeten worden, speelgoed dat teruggeëist moet worden van oudere broers, jiu-jitsu training, waterscouting, ‘verkering’ met meisjes, etc.

Dus ik hoop dan maar dat het is binnengekomen, dat het ergens in hem blijft zitten, als een zaadje dat later nog zal ontkiemen. Zodat hij hetgeen hij mij kwalijk neemt, niet zichzelf kwalijk zal gaan nemen. Dat hij nooit zal denken dat ik om hem zijn moeder verliet.

Profiteren van mooie korting én de fabulous mama altijd als eerste op je deurmat? Abonneer je nu!