Henk van Straten (36) is schrijver, journalist en columnist. Hij is gescheiden en vader van Diek (11) en Tobias (7).

Mijn jongste (8) stond met drie vriendjes voor mijn laptop. Ze keken een aflevering van De dokter Corrie show, een humoristisch maar leerzaam kinderprogramma over seksualiteit. De aflevering die ze hadden gekozen, was de aflevering over de piemel. Met grote ogen keken ze naar de beelden en met gespitste oren luisterden ze naar de termen en getuigenissen van openhartige pubers.

Mijn zoon had de aflevering al ooit eerder gezien en waande zich inmiddels een expert. Voor dokter Corrie het had kunnen zeggen, zei hij het al: “De eikel.” “Sperma.” “Een erectie.” Hij zei het achteloos en kalm, om zo zijn autoriteit extra gewicht te geven.

Voor de vriendjes was het, geloof ik, allemaal vrij nieuw. In hun ogen zag ik ook een zekere mate van schrik. Krijg ik dit ook? Gaat dit ook bij mij gebeuren? Waarom mijn zoontje er niet van onder de indruk was – ook niet de eerste keer dat hij de aflevering zag – kan ik niet precies zeggen.

Het duurde even voor het tot ons doordrong. “Die man is naakt”, fluisterde mijn oudste ontzet.

Misschien is de puberteit voor hem nog te ver weg en daardoor te abstract. Of wellicht is hij gewoon niet zo snel van zijn à propos gebracht door het menselijk lichaam. Ik denk eerder gezegd dat het dat laatste is. En dat is fijn, want het scheelt later een hoop gêne en overmatig zelfbewustzijn. Op je gemak zijn met je lichaam en je seksualiteit is een groot goed.

Een poosje geleden wandelden mijn twee zoons en ik over de heide toen plots een bejaarde man met snelle tred ons voorbij wandelde. Hij liep met van die nordic walking stokken. Hij droeg sportschoenen en sokken, maar verder niets.

Het duurde even voor het tot ons doordrong, en waarschijnlijk stonden we even met open mond naar hem te staren. “Die man is naakt”, fluisterde mijn oudste ontzet; een heel ander kind dan zijn kleinere broertje. Direct liep hij weg om – zo zei hij – een eindje verderop sprinkhanen te gaan zoeken, maar ik denk dat hij de situatie simpelweg te ongemakkelijk vond.

Ik vertelde dat de jongens goed hadden gespeeld, niet hadden gegamed en – o ja – zojuist nog even snel een educatief programma over de penis hadden gekeken.

Mijn jongste bleef staan kijken. We hadden het erover. Ik vertelde dat je een boete kunt krijgen als je naakt bent in het openbaar, wat hij maar raar vond. Toen ik vertelde dat er naaktcampings bestaan, gaf hij me te kennen dat hij daar een keer naartoe wilde; een keer op vakantie op een naaktcamping. Lekker bloot.

De dokter Corrie show was precies afgelopen toen de ouders van de vriendjes aanbelden. Ik vertelde dat de jongens goed hadden gespeeld, niet hadden gegamed en – o ja – zojuist nog even snel een educatief programma over de penis hadden gekeken. “Ze weten er nu alles van”, zei ik vrolijk.

Pas toen ze weg waren, besefte ik dat zoiets misschien verkeerd kan vallen. Dat ouders het raar of zelfs verdacht vinden. Hoezo kijkt die man naar seksuele voorlichting met mijn kind? Aan de andere kant: misschien had ik hen er juist mee geholpen; hoefden zij het niet meer te doen. En hoe dan ook: ik sta aan de kant van mijn jongste. Niets is raar, in dezen.