Grada (26): ‘Mijn vriend en zijn high school sweethearts. We ontmoetten elkaar in de leerlingenraad van onze middelbare school, toen ik 16 was en hij 18. Ik was diep onder de indruk van zijn intelligentie en scherpte, hij vond op dat moment vooral mijn korte rokjes leuk.

Op het schoolfeest draaiden we de hele avond om elkaar heen. Onze vrienden probeerden ons te pushen, maar puberaal als we waren durfden we niet. Tot ik aan het eind van de avond mijn fietssleutel kwijt bleek te zijn. Hij bood onschuldig aan om te helpen zoeken en voor ik het wist stonden we te zoenen bij de kluisjes.

Vanaf dat moment waren we een stelletje. Ook toen hij ging studeren bleven we onafscheidelijk. Urenlang kletsten we samen via MSN en Hyves. In het weekend ging ik regelmatig bij hem logeren in zijn studentenkamer. Meteen na zijn afstuderen zijn we gaan samenwonen en twee jaar geleden werden we ouders van een zoon.

Onze relatie is heus niet altijd een sprookje, maar we zijn gelukkig met elkaar. We kennen elkaar door en door en weten wat we aan de ander hebben. Bovendien is hij een superleuke vader, die voor zijn zoon door het vuur zou gaan. Er is eigenlijk maar één groot probleem: zijn moeder.

De volgende dag had ik mijn schoonzus aan de lijn. Waarom ik het in mijn hoofd had gehaald om haar moeder aan het huilen te maken.

Ik weet dat het een cliché is, maar ik heb gewoon echt een hekel aan haar. En zij ook aan mij, geloof ik. Althans, ze doet niet bepaald aardig tegen me. Alles wat ik doe is verkeerd in haar ogen, maar dat zegt ze nooit rechtstreeks tegen mij. Ik hoor altijd via anderen dat ik iets fout heb gedaan.

In het begin van onze relatie was ze nog helemaal dol op me. Onze eerste kerst samen kreeg ik een prachtig cadeau van haar, met een toespraakje hoe blij ze was dat ik in de familie was gekomen. Ik was altijd een beetje verlegen in haar buurt, maar kon het voor mijn gevoel prima met haar vinden.

Pas toen we gingen samenwonen, begon het mis te gaan tussen ons. Zij wilde bijna dagelijks langskomen en bood dan altijd aan om te ‘helpen’. Ze leek niet te snappen dat het ongepast was voor haar om onze was te blijven doen, dat konden we prima zelf. Dus probeerde ik er wat van te zeggen.

Ze ging meteen overstag en zei dat ik groot gelijk had. De volgende dag hing mijn schoonzus aan de lijn, waarom ik het in mijn hoofd had gehaald om haar moeder aan het huilen te maken. Ik was compleet verbijsterd.

Ik ga tegenwoordig met buikpijn naar familiebijeenkomsten.

Sindsdien gaat het van kwaad tot erger. Alles wat ik zeg verdraait ze en ze probeert me zwart te maken tegen mijn vriend en – nog erger – tegen mijn kind. Als mijn vriend het met haar probeert te bespreken, zegt ze dat ik hem probeer te manipuleren.

Ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen. Mijn vriend zegt dat hij zich er niks van aan trekt, maar ik merk dat het een schaduw werpt over onze relatie. Ik ga tegenwoordig met buikpijn naar familiebijeenkomsten en durf de telefoon nauwelijks nog op te nemen als zij belt.

Desondanks zal ik met haar door moeten, dus probeer ik haar zoveel mogelijk te vermijden en verder zo beleefd te zijn als ik kan. Hopelijk herstelt onze band zich dan ooit weer.