Jessica (39): Mijn zwangerschap was ongepland. Na veel gesprekken besloten mijn vriend en ik om onze verantwoordelijkheid te nemen en de baby te houden. Hij was nog niet helemaal overtuigd, maar vaders ontwikkelen pas later een band met de baby, dus ik hoopte dat het goed zou komen.

Maar eigenlijk werd ik heel onzeker van zijn twijfel. Ik werd steeds neerslachtiger en huilde veel. Omdat ik medicatie slikte vanwege borderline, was mijn zwangerschap medisch. Borderline is een persoonlijkheidsstoornis waarbij je veel stemmingswisselingen hebt en lastig met emoties kan omgaan.

Dit werd extra heftig door alle hormonen. Mijn vriend liet me veel alleen om te feesten met zijn vrienden. Hierdoor voelde ik me heel eenzaam en onbelangrijk. Gelukkig lukte het me om erover te praten en in de loop van de zwangerschap was hij vaker aanwezig. Ook hielp hij veel met de spullen die nodig waren voor ons kindje.

Ik moest eigenlijk intens gelukkig zijn, maar ik was doodop.

Daar kwam de grote dag: de bevalling. Ik was ontzettend blij, want ik was helemaal klaar met de zwangerschap. Maar toen dat kleine frummeltje op mijn borst werd gelegd, voelde ik niks. Ik moest eigenlijk intens gelukkig zijn, maar ik was doodop.

Ik wilde slapen, was enorm uitgescheurd, had pijn en honger en er waren te veel mensen. Er stond wel twintig man op de gang. Ik wilde het niet. Ik wilde weg. Ik durfde niet te zeggen dat ik niet gelukkig was maar juist hartstikke somber, boos en verdrietig. Ik probeerde echt om blij te zijn, maar het lukte niet.

Ik werd letterlijk gek van het gekrijs en gejank.

Eenmaal thuis begon mijn zoon urenlang te huilen. We kregen hem amper stil. We hebben alles geprobeerd, van medische onderzoeken tot de osteopaat, maar niets hielp. We zaten thuis met een baby die gemiddeld 16 uur per dag huilde en in een vicieuze cirkel zat. Door het huilen werd hij te moe en geprikkeld, en daar moest hij dan weer van huilen.

Ik trok het echt niet meer. Mijn vriend vluchtte elke dag van ons weg. We deden niets meer samen, maar zochten onze rust bij anderen. Onze relatie ging uit. Ik kon niet werken en was alleen maar bezig met mijn zoon. Ik werd letterlijk gek van het gekrijs en gejank.

Ik liet mijn zoon vaak uren huilen in zijn kamer, want ik wist gewoon echt niet meer wat ik moest doen.

Er waren momenten dat ik hoopte dat mijn zoontje niet meer wakker zou worden. Het was me allemaal veel te zwaar, waardoor ik in een depressie belandde. Mijn relatie was over, ik was alleen met een huilbaby. Ik heb gedachten gehad om hem iets aan te doen, maar aan de andere kant hield ik zóveel van hem.

We douchten dagenlang niet. Ik at niet meer en gaf hem veel te laat eten. Ik maakte niet meer schoon en uiteindelijk raakte ik verslaafd (iets waar borderliners extra gevoelig voor zijn). Ik begon elke dag joints te roken in de hoop te kunnen ontsnappen aan het leven. Ik liet mijn zoon vaak uren huilen in zijn kamer, want ik wist gewoon echt niet meer wat ik moest doen.

Mijn borderline zorgde voor enorme chaos in mijn hoofd en daarnaast was ik ook nog eens depressief. Ik dacht dat ik mijn kind niets kon bieden en wilde niet meer leven. Ik zag mijn zoon als een last, maar ik wilde hem geen kwaad doen.

Niemand wist wat zich daadwerkelijk afspeelde.

Jarenlang leefde ik alsof ik blij was om moeder te zijn. Niemand wist wat zich daadwerkelijk afspeelde. Tot ik een burnout kreeg en alles naar boven kwam. Ik heb mijn kind en mezelf verwaarloosd door de chaos en mijn gevoel dat ik niet goed genoeg was om moeder te zijn. Ik deed een zelfmoordpoging.

Na dat moment werd alles anders. Ik ging in therapie en het heeft me enorm geholpen. Ik ben er nog lang niet, maar kan me geen leven meer voorstellen zonder mijn zoon. Ik hou zo ontzettend veel van hem en ik doe alles voor hem! Hij is mijn kracht die mij dit alles laat overwinnen. Zonder hem was ik er niet meer.

Worstel je zelf met psychische problemen? Praat erover! Je zal zien dat je niet gek bent. Je bent niet alleen en je hoeft je ook niet te schamen. Neem contact op met je huisarts of de stichting Korrelatie. Zie je het echt niet meer zitten? Bel dan met 0900-0113. Zij kunnen je verder helpen.