Cecile (39): “Moederschap het mooiste wat er is? Niet voor mij. Natuurlijk hou ik van mijn kinderen en zou ik ze niet meer kunnen missen. Maar als ik heel eerlijk ben, vond ik mijn leven voordat ik moeder werd veel leuker. Ik had alle vrijheid en reisde voor mijn werk als reisfotograaf de wereld rond. Ik leidde een wild en avontuurlijk leven: zo’n drie maanden per jaar was ik thuis in Nederland, de rest van het jaar was ik op pad. Totdat zo rond mijn 33ste mijn eierstokken gingen rammelen. Ik wilde me settelen en het verlangen om moeder te worden werd steeds groter.

Na twee jaar besloot ik er iets aan te doen. Zo is mijn karakter: als ik iets wil, ga ik ervoor. Er is geen man in mijn leven, dus koos ik in mijn eentje voor IVF. Het was een zwaar traject met veel hormonale ups en downs, maar bij de tweede keer was het raak: ik was zelfs zwanger van een tweeling! Ik kon mijn geluk niet op en dacht dat mijn droom was uitgekomen. Twee kinderen in één klap, een echt gezinnetje!

Binnenkort gaan de jongens twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal. Ik kan niet wachten!”

Helaas voelt de droom inmiddels meer als een nachtmerrie. Ik zit hele dagen ‘opgesloten’ in huis met twee krijsende peuters. Ik kan geen kant op. Ik ben bijna door mijn spaargeld heen en ik heb weinig vooruitzichten op werk omdat ik niet meer kan reizen. Ik heb stretchmarks van hier tot Tokio en ben nog steeds tien kilo zwaarder dan voor mijn zwangerschap. Het merendeel van mijn vrienden woont in het buitenland en veel familie heb ik niet. Mijn moeder woont zelfs 400 kilometer verderop. Ik heb geen sociaal vangnet en voel me ontzettend alleen. Ik hoop dat het beter wordt als de jongens naar school gaan; dan krijg ik wat meer ademruimte.

Ondertussen probeer ik een leven op te bouwen in Nederland: nieuwe vrienden maken en nieuwe opdrachtgevers vinden. Ik weet wat me te doen staat, maar ik heb er op het moment de energie niet voor. Ik sta ’s ochtends rond half zes doodmoe op en als de kinderen ’s avonds eindelijk liggen te slapen, ben ik blij dat de dag voorbij is. Met vlagen heb ik enorme spijt van mijn keuze moeder te worden. Ik probeer die gevoelens te relativeren en er niet in te blijven hangen. Het zijn tenslotte allemaal levensfases waar je als mens doorheen gaat en het wordt vast beter. Binnenkort gaan de jongens twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal. Ik kan niet wachten!”

Beeld Shutterstock.com

Lees het hele verhaal in Fabulous Mama editie 10-2019. Koop hem in de winkel of bestel deze hier.

Wil je op de hoogte blijven van de leukste artikelen en toffe winacties? Volg Fabulous Mama magazine dan op Instagram of op Facebook!