Marga (43): Ik had een moeilijke kindertijd. Op school werd ik genadeloos gepest door een aantal klasgenootjes. Ze vonden mijn kleren stom, zeiden dat ik stonk en dat ik raar was. Waarom ze dat deden, weet ik nog steeds niet. De juf had het niet door, want het pesten gebeurde vooral buiten schooltijd, als we naar huis liepen. Tegen mijn ouders durfde ik niks te zeggen. Ik was doodsbang dat het aan mij lag en dat zij dat ook zouden vinden.

Pas jaren nadat ik het huis uit was, biechtte ik het op. Mijn moeder had via via gehoord dat een van de pestkoppen een belangrijke prijs had gewonnen met haar scriptie en vroeg me daarnaar. Ik brak en vertelde huilend hoe ongelukkig ik me al die tijd had gevoeld. Mijn moeder schrok zich rot: waarom had ik nooit iets gezegd? Ze nam het zichzelf ontzettend kwalijk dat ze nooit iets had gemerkt.

Ik beloofde mijn pasgeboren zoon dat hij nooit zo ongelukkig hoefde te zijn als ik was geweest

Gelukkig wist ik mijn pestverleden goed achter me te laten. Ik volgde een opleiding tot schoonheidsspecialiste, waar ik voor het eerst in de groep paste. Met mijn nieuwe vrienden ging ik regelmatig uit en tijdens zo’n gezellige avond ontmoette ik mijn vriend.

Hij was mijn eerste kus en mijn eerste grote liefde, en dat is hij tot op de dag van vandaag. Dankzij hem leerde ik langzaam weer van mezelf te gaan houden. We gingen snel samenwonen en binnen een jaar verwachtten we ons eerste kind.

Wat als ik – net als mijn moeder destijds – iets over het hoofd zie?

Zodra ik ons zoontje in mijn armen had, beloofde ik hem stilletjes dat hij nooit zo ongelukkig zou hoeven zijn als ik geweest was. Ik zou alles doen om te voorkomen dat hij gepest zou worden. Zijn twee zusjes die kort daarop werden geboren deed ik dezelfde belofte.

Inmiddels is mijn oudste 13 en mijn dochters 12. Ze zitten op dezelfde middelbare school en doen goed hun best. Het zijn leuke, slimme kinderen (al zeg ik het zelf), die het vast gaan redden in de wereld. Maar toch maak ik me zorgen. Wat als ik – net als mijn moeder destijds – iets over het hoofd zie?

Mijn vriend vindt me maar een overbezorgde moeder

En daarom probeer ik de kids zo goed mogelijk in de gaten te houden. Als ze afspreken met vrienden, volg ik ze stiekem op een afstandje om te kijken of alles goed gaat. Alle drie hebben ze een smartphone, waarmee ik hun locatie kan tracken. Zo weet ik zeker dat ze op een veilige plek zijn. Daarnaast lees ik stiekem hun berichtjes en e-mails als ze naar bed zijn.

Mijn vriend verklaart me volledig voor gek. En dan weet hij nog niet eens alles wat ik doe om onze kinderen in de gaten te houden. Hij vindt me maar een overbezorgde moeder, die haar kinderen niet los kan laten. Misschien heeft hij daar ook gelijk in, maar ik zou het mezelf nooit vergeven als er iets met ze gebeurde en ik had het niet door.

Hopelijk kan ik mijn angsten loslaten als de kinderen wat ouder worden. Natuurlijk komt er een moment waarop ik ze niet meer in de gaten kan houden. Maar nu ze nog klein zijn, wil ik over ze waken. Zelfs als anderen dat overdreven vinden.

Heb jij een geheim dat je anoniem wil delen met de lezers van fabmama.nl? Stuur het in via webredactie@fabmama.nl.

Neem nu extra voordelig een abonnement op fabulous mama!