Marjolijn (39): Samen met mijn ex-man heb ik een zoon van 11, Jasper. Na de scheiding kreeg ik de volledige voogdij. Mijn ex verhuisde naar de andere kant van het land, en bij mij kon onze zoon op dezelfde school blijven. Eens in de twee weken zette ik Jas met zijn rugzakje op de trein en bracht hij een weekend door bij zijn vader.

Op een van die vrijdagmiddagen kwam ik terug bij mijn auto en ontdekte ik dat de accu leeg was. Koplampen aangelaten, stom natuurlijk. Ik vind mezelf altijd een heel onafhankelijke, stoere vrouw, maar van auto’s weet ik niks. Gelukkig was daar John, die mijn motor had horen weigeren en zijn hulp aanbood. Als dank nodigde ik hem uit voor een kopje koffie.

We werden behoorlijk snel serieus en al snel praatten we over samenwonen.

Van het een kwam het ander en John en ik zagen elkaar regelmatig. Het eerste halfjaar spraken we alleen af in de weekenden dat mijn zoon bij zijn vader was. We werden behoorlijk snel serieus en al snel praatten we over samenwonen.

Dat wilde ik niet doen zonder mijn nieuwe liefde aan mijn zoon voor te stellen. Voor hem zou er immers ook genoeg veranderen als er een nieuwe vaderfiguur in zijn leven kwam. Daarom nodigde ik John uit om op woensdagmiddag bij ons langs te komen voor een borrel. Jas kwam dan vroeg uit school, waardoor we ruim de tijd zouden hebben om elkaar te leren kennen.

Jasper werd woedend en zei dat hij niet wilde dat er een vreemde man in ons huis zou komen wonen.

Die eerste ontmoeting ging nog redelijk soepel. Ik merkte wel aan Jasper dat hij wat stug deed, maar dat vond ik niet meer dan logisch. John deed ontzettend zijn best om aardig te zijn en had zelfs een cadeautje meegebracht. De sfeer was nog enigszins gespannen, maar ik dacht dat het wel goed zou komen.

Een aantal maanden kwam John regelmatig over de vloer. Mijn zoon werd steeds iets losser in zijn buurt en de sfeer verbeterde. Totdat we aankondigden dat we zouden gaan samenwonen. Jasper werd woedend en zei dat hij niet wilde dat er een vreemde man in ons huis zou komen wonen. Ik probeerde uit te leggen dat mijn vriend geen vreemde was, en dat we heel veel van elkaar hielden. Maar dat leek hem alleen maar bozer te maken.

Jasper had aangekondigd dat hij niet meer naar huis wilde, tenzij ik John eruit zou zetten.

In de hoop dat mijn zoon wat zou kalmeren, begon John geleidelijk in te trekken. Iedere keer als hij kwam logeren nam hij wat spullen mee. Ik hoopte dat Jas er zo rustig aan kon wennen en dat zijn boosheid wat zou afnemen. Dat gebeurde niet. Hij deed ijskoud tegen zijn nieuwe stiefvader en praatte alleen met mij als het hoognodig was.

Drie weken later kreeg ik een telefoontje van mijn ex. Jasper was dat weekend bij hem en had aangekondigd dat hij niet meer naar huis wilde, tenzij ik John eruit zou zetten. Ik was gekwetst, maar ook boos: ik wilde me niet laten chanteren. De hele avond heb ik gehuild en er urenlang met mijn vriend over gepraat. Uiteindelijk besloten we, in samenspraak met mijn ex, dat het misschien inderdaad beter zou zijn als Jasper bij zijn vader zou gaan wonen.

Ik mis mijn kind, maar sta nog steeds achter mijn beslissing.

Sinds de wisseling van voogdij rond is, heb ik mijn zoon amper nog gezien. Hij weigert om een voet in ons huis te zetten zolang ‘die vent’ er is. Mijn ex is zo vriendelijk geweest om me op Jaspers verjaardag bij hun thuis uit te nodigen. Zo kon ik deze dag toch met mijn zoon doorbrengen.

Ik mis mijn kind, maar sta nog steeds achter mijn beslissing. John en ik hebben recht op ons geluk, ook al is Jas er misschien nog niet klaar voor. Hij heeft het goed bij zijn vader en komt niks tekort. Wel hoop ik vurig dat hij over een tijdje wat afkoelt, en weer vaker bij ons langs wil komen. Voor nu gun ik hem zijn ruimte, en ben ik tijdelijk een moeder zonder kind.

Heb jij een geheim dat je met de lezers van fabmama.nl wil delen? Stuur dan nu je verhaal in naar webredactie@fabmama.nl en wie weet lees je jouw taboe binnekort terug op de website.

Nooit meer iets missen? Abonneer je dan nu op fabulous mama en profiteer van de aanbiedingen.